Final Blog, Siem Reap, Bye bye Azie

Lieve allemaal,

Dit wordt mijn laatste blog. Momenteel zijn we net aangekomen in Bangkok, ik ben weer terug bij start. Eerst nog een update over Siem Reap.

Aangekomen in Siem Reap op donderdag 23 mei. Een prima hotelletje met zwembad en airco, want de temperaturen zijn inmiddels behoorlijk hoog (37 graden) waardoor slapen met een ‘Fan’ niet meer te doen is. Philip was inmiddels bij gekomen van zijn dag ziek in Phnom Phen. Echter begon ik steeds meer pijn te krijgen aan mijn hiel, waar sinds Chi Pat een blaar had gezeten, die weleenswaar genezen was. De wond van de blaar bleek dicht maar tocht ontstond er onderhuids een vreemde zwelling.
De volgende ochtend zijn we met een tuktuk om 04.30 vertrokken naar het Angkor Wat tempel complex om de zonsopgang te bekijken. Angkor Wat is tevens ‘de’ toeristische atractie van Siem Reap en een van de zeven wereldwonderen. Inderdaad aangekomen in het donker, verscheen het licht langzamerhand van achter de enorme tempel met mooie weerspiegeling in het water. Toch was ik erg moe nog van de vorige dag reizen en zijn we rond 06.30 nog even terug met de tuktuk naar het hotel gegaan om nog even te slapen en te ontbijten om vervolgens terug te gaan. Eenmaal bijgekomen na wat slaap zijn we meer tempels gaan bekijken. Erg indrukwekkend vanwege de massale omvang van het gehele complex van honderden jaren oude tempels. Het moet een prachtige tijd zijn geweest waarin Cambodja machtige heersers kende met vele schatten en rijkdom. Door vele oorlogen met o.a. buurlanden Thailand en verwaardelozing zijn er slechts ruines over. Bepaalde delen zijn zelfs deels ‘opgeslokt’ door de jungle, een prachtig gezicht. Enorme bomen met gigantische wortels die zich als slangen om de ruines hebben geworteld. Onze favourite tempels waren voornamelijk; Ankor Thom en de Bayon. Een tempel complex met dus veel bomen en de Bayon is een prachtige tempel met letterlijk; vele gezichten. Prachtige afwerking van decoratie in de stenen, voornamelijk gezichten van goden. De verkleuringen in de stenen door alg geven de stenen een mooie groene glans op verschillende plekken. Inmiddels begon het lopen steeds meer pijn te doen en werd ik steeds vermoeider. Dus besloot ik vrijdag na dag 1 tempels bezoeken toch lang de dokter te gaan. Daar werd het vermoeden dat er onder de huid een laag pus was gevormd, bevestigd. De dokter bood me 2 opties: 1 = opensnijden en antibiotica kuur (die ik van huis mee had was niet voldoende), 2 = niet opensnijden, antibioticakuur en als dat niet helpt terug komen en alsnog opensnijden.
Uiteindelijk was optie 1 het beste, alle troep eruit en aan de medicijnen. Gelukkig viel alles mee, plaatselijk verdoofd en dokter maakte alles goed schoon. Vervolgens 7 antibiotica pillen per dag waarvan ook nog eens twee verschillende soorten. Daarbij kwamen nog 2 pillen per dag tegen zwelling en pijnstillend. Kortom 9 pillen per dag! Maar lopen daarna was direct een stuk aangenamer aangezien alle druk van het pus er nu uit was. De volgende dag dus weer tempels bezocht waaronder de Bayon. We besloten vanwege tempratuur en zon (waar ik door de antibiotica niet lang in mocht) ‘s ochtends activiteiten te doen en op het heetst van de dag terug naar het hotel te gaan. Vervolgens weer op pad voor het avond programma. Siem Reap is vrij klein en heeft een heel toeristisch maar gezellig centrum. De ‘pubstreet’ ontbreekt hier niet en het barst dan ook van allerlei massage tenten, marktjes, winkeltjes en live music tenten. Helaas door de antibiotica geen drankjes voor mij, maar dat geeft je het inzicht dat een ginger ale toch ook wel eens heel lekker kan zijn!

Graag wilden we nog een kookles doen. Een middag van 12.00 tot een uur of 16.00 hebben we een kookles gedaan waar ook deels van de kosten naar een lokale organisatie gaat (HUSK). De kookles vond plaats bij een prachtig hotel vlak buiten het centrum van Siem Reap. Voorafgaand aan het koken bezochten we een klein gezinnetje die o.a. gesteund worden door HUSK. Een vrouw van 26 met haar man van 29 en 3 kleine kindjes woonden in een mini huisje gebouwd van hout. In het regenseizoen werken zij op de rijstvelden. In het droogseizoen probeerd de man wat bij te verdienen met klusjes als ‘motor’ taxi. Erg gek om een stelletje van ongeveer onze leeftijd te zien met drie kinderen in die leefomstandigheden. HUSK had dit gezinnetje een WC gegeven, een houten hutje vlak naast hun woning. We gaven het gezin een zak rijst en gingen vervolgens aan de slag voor de kookles. Een prachtige buiten keuken en een prive les want er waren geen andere mensen! Erg leuk om te doen, beide een eigen voornuisje waar we fresh springrolls, curry en een lokaal toetje leerde maken. Aan het eind van de kookles een romantisch tafeltje op het water waar we onze eigen gerechten op mochten eten. Echte aanrader!
Verder hadden we gehoort dat er in het centrum ‘Centre for physcial handicaps’ zat. Interessant voor mij om te bezoeken aangezien dit centrum protheses voorziet voor mensen met amputaties. Een groot probleem in Cambodja omdat veel mensen nog ledenmaten verliezen door het exploderen van oude mijnen of door verkeersongelukken. Niet kort geleden (2013 nog) werd dit centrum nog gesteund door een Belgische NGO handicap International. Helaas zijn zij gestopt met het financieren van dit centrum wegens vele andere projecten die zij ook in Cambodja steunen en waarschijnlijk omdat dit centrum nu ook deels door de overheid wordt gesteund. Alsnog mag dat niet echt een naam hebben en kunnen ze door het gemis van de NGO veel minder lokale mensen helpen. Het grootste probleem is dat veel arme mensen van het platteland naar het centrum moeten komen en geen vervoer kunnen veroorloven. Toen de NGO nog steun gaf werd er gratis vervoer geregeld voor de patienten. Het centrum zorgde daarna dat de patient een aangemeten prothese kreeg en vervolgens therapie. Een opgenomen patient verblijft 2 weken in het centrum om de protheses te passen/ aanpassen en vervolgens om te oefenen met lopen. Een prothese kost incl. alle services 300 dollar. Deze worden voor de bevolking dus gratis ter beschikking gesteld maar momenteel is er niet meer genoeg geld om alle mensen te helpen en kunnen niet alle mensen dus naar het centrum komen. Dit vormt een probleem, want o.a. boeren met amputaties die ver op het platteland wonen, kunnen dus geen prothese komen halen en dus niet werken op het land, wat weer een groot gemis is voor het inkomen van het gezin van de boer etc.
Daarbij helpt het centrum ook kinderen met cerebrale parese, verlaming die het kind vaak oploopt tijdens de zwangerschap, door bijvoorbeeld roken en drinken van de moeder. Veel arme vrouwen op het platteland zijn niet ontwikkeld en weten dus ook niet de gevaren van roken en alcohol op de foetus. Daarbij houden ze ook niet in de gaten of slaan ze niet alarm als de baby koorts heeft. Wat ook kan leiden tot cerebrale parese. Kortom een hoop problemen die momenteel nog spelen in Cambodja met betrekking tot de fysieke gesteldheid. Op dat moment probeer je de gekste dingen te verzinnen om een oplossing voor al deze mensen te bedenken maar toch kom je dan op 1 antwoord en oplossing uit; Geld… Er is te weinig geld, er zijn veel mensen met een goeie wil, er zijn mensen / dokters/ techneuten etc die een oplossing kunnen bieden maar de mogelijkheid is er niet om het te financieren. We hebben een kleine donatie gedaan aan het centrum en probeerde ‘s avonds wat te brainstormen over wat wij als westerlingen nog kunnen doen. Inspirerend maar ook een gevoel van machteloosheid.
Maar goed.. verder hebben we nog een atelier bezocht. We wilden al een tijdje een mooi beeldje kopen in Azie als mooie decoratie voor in huis later. Dus leek het ons leuk om eerst eens te zien waar zo een beeldje vandaan komt. Erg leuke rondleiding gehad in een van de vele ateliers. Er goed is te zien dat lokale mensen hier een kans krijgen om een echte kunstenaar te worden. Ze bieden o.a. ook gehandicapten en doven een kans en zorgen voor goede werk omstandigheden. Leuk om te zien hoe beeldjes ‘oud’ worden gemaakt. Door lagen van materialen en verf wordt een splinter nieuw stukje hout omgetoverd tot een oud lijkend relequi. Het eind van de dag hebben we een mooi bronze beeldje van Budha gekocht.
De laatste dag in Siem Reap hebben we geminigolfed. Een leuke kleine onderneming van een lokale Cambodjaan. Hij is de minigolf vorig jaar gestart en het ziet er naar uit dat zijn bedrijfje begint te lopen. Erg grappig, je golft door miniaturen van de tempels heen. Een aanrader voor een grappige activiteit tijdens een bezoek aan Siem Reap. Onze laatste avond gegeten bij Terasse des Elephants, een chique frans hotel waar we eerder al een drankje hadden gedaan. De avond afgesloten met een tentje waar live muziek werd gespeeld. Westerse hitjes, gezongen door een Aziatische.

Op de weg naar Bangkok reden we langs het vliegveld. Herinneringen kwamen weer boven van het moment dat ik in mijn eentje in de taxi zat naar het grote chaotische centrum van Bangkok. Heel gek om weer op dat zelfde stuk binnen te rijden. Echt een gevoel dat het rondje nu af is. De reis die ik wilde maken is af, ik ben terug bij start. Het klinkt misschien gek, maar toch een trots gevoel dat het me is gelukt. Ik heb heel wat avonturen mee gemaakt op deze 3,5 maand durende reis, ontzettend veel gezien en ontzettend veel verschillende mensen ontmoet. Van westerlingen tot aziaten, van rijk tot arm. De ervaring die ik hoopte op te doen is zelfs meer dan ik had verwacht. Azie heeft me het besef gegeven hoe ontzettend goed wij het hebben in Europa en thuis. Hoe cliché het ook klinkt, met je eigen ogen op de feiten worden gedrukt laat toch zijn stempel achter. De reis was bijzonder, soms ook moeilijk, maar aan gemis naar huis doe je niks en moet je op dat moment jezelf toch kunnen redden. Ik hoop heel erg dat deze reis meer goeds in mij naar boven heeft gebracht en dat ik de herinneringen goed zal bewaren o.a. doormiddel van het blog dat ik de afgelopen 3,5 maanden heb bijgehouden. Verder verheug ik me er enorm op om terug naar huis te komen! Ik heb enorm veel zin in de stage die me staat te wachten, Amsterdam en de master studie die ik in September zal starten. Met heel veel plezier kijk ik terug naar mijn bijzondere reis in Azie, een ontzettend indrukwekkend werelddeel dat naar mijn mening iedereen gezien moet hebben!

Dit was het dan,

Liefs Nicoline

Sihanoukville, Koh Rong Samloem, Phnom Phen

Lieve allemaal,

Na ons avontuur in Chi Pat zijn we met de bus naar Sihanoukville gegaan. Over het algemeen had ik niet al te positieve verhalen over dit oort gehoort. En die verwachting werd eigenlijk ook bevestigd bij aankomst. Een tuktuk zou ons wat guesthouses laten zien om in te overnachten. Dat werkt als volgd, een tuktuk driver wordt door een guesthouse/hotel betaald om gasten vanaf een bus station als eerst naar hun toe te brengen. Zo werden wij naar een, een of andere mega keten gebracht met wel 300 kamers. Verder overal snackbarren, massages, toerist offices etc. Het leek eigenlijk op Chersonissos of Salou. Uiteindelijk hebben we uit de lonely planet New Sea Villa guesthouse gevonden en de tuktuk chauffeur afgewimpeld.

Prima hotelletje, schoon en goedkoop. Alleen 's avonds kan je wat last hebben van de barren met muziek op het strand. Opzich zaten we in een prima straatje in Sihanoukville en gelukkig is het momenteel laag seizoen wat denk ik ook enorm scheelt. Wel leek het ons een goed idee om de volgende dag direct door te gaan naar het eiland Koh Rong Samloem. Hier hadden we beiden al veel positieve verhalen overgehoort, een prachtig eiland met nauwelijks nog resorts en toeristen. Ook wilden we graag nog een keer duiken dus vonden we een combinatie bij EcoSeaDivers. Afgelopen April hebben zij een gloed nieuw bungalow parkje geopenend met 7 bungalows. De volgende ochtend zouden we rond een uur of half 9 met de boot vertrekken.

Eerst nog een avond Sihanoukville. Vooraf aan de avond nog een uurtje blog geschreven en daarna een drankje bij een leuke backpackers tent: Big Easy. In de avond naar het strand vol met barren en muziek, maar ook veel straatkinderen en 's avonds prostituees. Opzich vonden we wel een leuke bar met muziek waar we een borrel zijn gaan drinken. Daarna uit eten bij een pizzaria. Na 3 dagen ontbijt, lunch en avond eten met rijst hadden we weer eens zin in een ordinaire westerse maaltijd. Vervolgens terug naar de barren op het strand om eens een kijkje te nemen in de party scene van Sihanoukville. Uiteindelijk moest Flip toch echt nog een keer naar een goede backpackers party en zo eindigden we in een tent waar gratis bier werd geschonken, shots werden uitgedeeld, en jeugd aan het dansen was. Niet al te lang gebleven maar toch hebben we ons uiterst vermaakt met dansen en mensen kijken.

Op naar Koh Rong Samloem de volgende ochtend. De tocht duurde een uur of 3 en op zee zagen we al wat bewolking en in de verte grote regenbuien (regenseizoen start deze maand). Vervolgens naderde we een eiland met kleine witte strandjes en nog relatief dichte bebossing. Geen wegen, geen gebouwen, slechts enkele kleine hutjes om de zoveel kilometer. Een lange pier en een verlate 1,2 km strand. We kwamen aan en aangezien het bungalow resortje pas net geopend was, moest er inderdaad nog veel gebouwd worden. Ondank dat het een beetje rommelig oogde, overal nog hout en bouwmateriaal, was het terrein groot genoeg om je er niet aan te kunnen storen. Ons bungalowtje was splinternieuw en 3 meter voor je hutje was al het strand. Vanuit het bed had je uitzicht op zee.

Het restaurant was heel simpel, geen menu, maar dagelijks een buffet en that's it. Simpel, maar lekker. Die middag klaarde het op en hebben we heerlijk, als enigen, op het strand gelegen. Geen luxe ligbedden, maar gewoon een handdoekje en stoeltje. Keek je naar links, zag je niks behalve wit zand, keek je naar rechts, hetzelfde. Voor totale rust is dit eiland een perfecte locatie! Eind van de dag betrok het weer, weer een beetje, maar zelfs dan kon je lekker een boek lezen in je hangmat onder het afdankje van het bungalowtje.

De volgende ochtend besloten we weer een diepzee duik te doen. Top aan dit 'resort' is dat er een boot klaar ligt aan de pier, en niet nog eerst 1,5 uur bezig bent met varen naar een duikplek.

Vooraf aan het duiken hebben we trouwens heel sportief hardgelopen over het strand en gezwommen, dat moet ik natuurlijk wel nog even melden.
De duik was prachtig, het weer was nog steeds betrokken met een beetje regen, dus liever onderwater dan bovenwater. We zagen enorm veel leven onderwater. Heel veel vissen, Philip wees me opgeven moment een enorme (1/2 grote zilveren) vis aan die vlak langs onze hoofden zwom. Ook zagen we een blauwstaart rog, met een fluoriserende blauwe staart, onder een steen. Verder genoten van alle vissen, kleuren en prachtig koraal. Eenmaal terug boven water was het gelukkig weer opgeklaard. Helaas niet voor lang want in de middag betrok het weer, tropische regenbuien, wel indrukwekkend om te zien.

De volgende dag besloten we nog een duik te doen. Het had die nacht enorm gestormd, dus de zee had nog hoge golven en waarschijnlijk was de zichtbaarheid onderwater daardoor ook een stuk slechter. Helaas minder mooie duik met minder zeeleven. De rest van de dag betrok het ook weer met veel regen. We hoopten langer op het eiland te blijven maar besloten toch die middag te vertrekken. Eind van de dag na een boottocht van 3 uur, dus toch weer terug in Sihanoukville. Hier was het weer, weer wat beter. Een gezellige avond gehad bij het hostel de Big Easy en onze bustickets naar Phnom Phen voor de volgende dag geregeld.

De volgende dag een lange toch in de bus (5 uur). Eenmaal aangekomen in Phnom Phen hadden we een prima guesthouse geregeld (Narin) en zijn we naar 'the golden area' gegaan. Dit is een wijkje met allemaal leuke restaurantjes en wat chiquere hotels. Lekker gegeten en drankjes gedaan. Vervolgens een plan voor de volgende dag gemaakt.

'S ochtends op pad, voor een cultureel dagje, uit het boekje dat ik van jeroen heb gekregen (dank!) een leuke wandelroute gevolgd. We begonnen in het noorden van de stad bij Wat Phnom. Een mooie tempel gelegen op een heuvel, gebouwd ter ere van de mythe van weduwe Phen.Wat Phnom werd gebouwd in 1373 om vier Boeddhabeelden te huisvesten die volgens de mythe aangespoeld waren in een holleboomstam, gevonden door deze weduwe. Om de tempel heen een mooi park en we hebben hier geen toerist gezien.

Langs de boulevard zijn we richting het zuiden gewandeld met wat tussenstops koffiepauze en lunch. O.a. een ander tempel complex bezocht en vervolgens naar het Nationaal museum geweest. Hier zijn voornamelijk beelden uit de tijd en de tijd voorafgaand aan Ankor (soort gouden eeuw van Cambodja waarin o.a. Ankor Wat ook is gebouwd) te bewonderen. Naast de tentoonstelling in het museum, is het gebouw van het museum ook prachtig. Vervolgens zijn we door gewandeld naar het Paleis. Vrij toeristisch maar opzich leuk om doorheen te wandelen. We bewonderden hier de troonzaal van de koning die momenteel nog gebruikt wordt voor speciale ceremonies. In een ander gedeelte van het complex staat de zilver pagoda. De vloer van deze pagoda bestaat uit (ik weet het aantal niet uit mijn hoofd) een paar honderd zilveren tegels. In deze pagoda staat ook een van de duurste beelden ter wereld, een levens grote Buhda met een paar duizend diamanten. Dit zou een van de heiligste beelden van Cambodja moeten zijn en veel mensen knielden inderdaad voor dit beeld.

Na het paleis zijn we door gewandeld richting het vredens monument van Cambodja en Vietnam. Dit monument staat in een groot, goed onderhouden, park wat leuk is om doorheen te wandelen. Rond de avond komt dit park ook volledig tot leven en is de halve bevolking hier te vinden. Meerdere aerobics klasjes (tot een klas met wel meer dan 50 man!) vinden hier plaats, hilarisch om te zien hoe jong en oud fanatiek mee doet met de instructeur. Een echte happening.Verder spelen overal kinderen, wordt er gebatmintont en gegeten aan de stalletjes langs het park.

De derde dag zou een historische dag worden. Zo zijn begonnen met hetTuol Sleng Genocide Museum, of wel de 21S gevangenis. Hier zijn vele mensen opgesloten, gemarteld en vermoord tijdens het Pol Pot regime (1975-1979). Na deze gevangenis werden de meesten (als ze nog niet overleden waren) door gestuurd naar het vernietigings kamp in Choeung Ek (Killing Fields). We kregen een rondleiding van een gids, erg interessant maar ook afschuwelijk. Deze gevangenis bevindt zich in wat vroeger een school was. Op het complex zijn 14 graven van de laatste gevangenen/lichamen die in het gebouw gevonden zijn bij de bevrijding. Verder zijn er wel honderden foto's te zien van alle gevangenen; ouderen, mannen, vrouwen maar ook (jonge) kinderen! Een treurige plek. In de gevangenis zie je restanten van martelvoorwerpen en zie je zelfs oude bloedsporen in een paar van de cellen. Heel bijzonder, is dat 2 overlevenden (in totaal zijn er 7 mensen die de gevangenis overleefd hebben) die nog steeds leven, bij de gevangenis aanwezig waren. Je had de kans om een biografie van deze mannen te kopen en ze te spreken. Toch aandoenlijk om 2 oude mannetjes achter een tafeltje met hun boek te zien, met het idee dat ze beide vreselijke trauma's hebben over gehouden aan de gevangenis.

Na de gevangenis zijn we met een tuktuk naar Choeung Ek gegaan (Killing Fields). Hier dit is een van de 300 (!) Killing Fields waarbij ze de meeste massagraven hebben uitgegraven en welk nu functioneerd als een herdenkingsplek. Er zijn andere killing fields in het land die nog steeds zijn zoals ze waren, maar van wege de mijnen die er nog steeds liggen, gevaarlijk zijn om uit te ruimen. Van enkele zijn besloten ze zo te laten en ze te herinneren met iets van een monument.

De derde dag zou een historische dag worden. Zo zijn begonnen met hetTuol Sleng Genocide Museum, of wel de 21S gevangenis. Hier zijn vele mensen opgesloten, gemarteld en vermoord tijdens het Pol Pot regime (1975-1979). Na deze gevangenis werden de meesten (als ze nog niet overleden waren) door gestuurd naar het vernietigings kamp in Choeung Ek (Killing Fields). We kregen een rondleiding van een gids, erg interessant maar ook afschuwelijk. Deze gevangenis bevindt zich in wat vroeger een school was. Op het complex zijn 14 graven van de laatste gevangenen/lichamen die in het gebouw gevonden zijn bij de bevrijding. Verder zijn er wel honderden foto's te zien van alle gevangenen; ouderen, mannen, vrouwen maar ook (jonge) kinderen! Een treurige plek. In de gevangenis zie je restanten van martelvoorwerpen en zie je zelfs oude bloedsporen in een paar van de cellen. Heel bijzonder, is dat 2 overlevenden (in totaal zijn er 7 mensen die de gevangenis overleefd hebben) die nog steeds leven, bij de gevangenis aanwezig waren. Je had de kans om een biografie van deze mannen te kopen en ze te spreken. Toch aandoenlijk om 2 oude mannetjes achter een tafeltje met hun boek te zien, met het idee dat ze beide vreselijke trauma's hebben over gehouden aan de gevangenis.

Na de gevangenis zijn we met een tuktuk naar Choeung Ek gegaan (Killing Fields). Hier dit is een van de 300 (!) Killing Fields waarbij ze de meeste massagraven hebben uitgegraven en welk nu functioneerd als een herdenkingsplek. Er zijn andere killing fields in het land die nog steeds zijn zoals ze waren, maar van wege de mijnen die er nog steeds liggen, gevaarlijk zijn om uit te ruimen. Van enkele zijn besloten ze zo te laten en ze te herinneren met iets van een monument.Nog steeds is het onduidelijk hoeveel mensen exact zijn vermoord, een schatting is tussen de 2 en 4 miljoen.

De Killing Fields zien er in eerste oog opslag uit als een rustgevende plek. Een audio tour verteld je op verschillende plekken een verhaal over hoe de killing fields in elkaar zaten, maar ook verhalen van overlevenden, ooggetuigen, en bewakers. Erg indrukwekkend en triest. Er zijn nog steeds een aantal massagraven en plekken waarbij botten tijdens het regenseizoen naar boven spoelen. Een van de meest trieste plekken op de Killing Fields is een boom, waar babies vermoord werden door ze tegen de boom dood te slaan. Vele vrouwen en kinderen zijn op deze plek om het leven gebracht.Het erge is dat de manier waarop vele mensen vermoord zijn op een hele barbaarse manier gebeurd is. Om kogels te besparen zijn mensen voornamelijk om het leven gebracht door te slaan met simpele voorwerpen als beilen, bamboo stokken, schoppels etc. Het hele doel van (de leider) Pol Pot was om alle interlectuelen, politici en gelovigen uit te roeien, om opnieuw te beginnen aan een rijk in het jaar 'nul'. Een rijk wat zou leven en machtig worden door landbouw. Daarvoor moest de hele bevolking gezuiverd worden om dit doel te bereiken. Een gruwlijke tijd in de Cambodjaanse geschiedenis wat veel verwoesting met zich mee heeft gebracht.

Na de Killing Field zijn we terug gegaan naar de stad en besloten we aan het eind van de dag nog even rond te wandelen in het levendige park om, om 7 uur naar een soort (open lucht) filmhuis te gaan. Het MEMO filmhuis. Elke dag worden hier 2 documentaires gedraaid over actuele onderwerpen. Wij hadden een hele speciale avond te pakken. Bij de ingang werd ons al gevraagd of we op de gastenlijst stonden. Met slechts het geven van een email adres mochten we gratis naar binnen en kregen we te horen dat de drankjes gratis waren en was er een keurige receptie georganiseerd met borrel. De documentaire die we zouden zien zou over de kleding fabrieken in Cambodja gaan. Kennelijk waren er enkele NGO's uitgenodigd en belangrijke mensen uit de industrie. De documentaire gaf een heel goed beeld over de economie in Cambodja, verschillende invalshoeken werden belicht. Vanuit het perspectief van de werknemer, de werkgever en overkoepelende organisaties. Aan het einde van de documentaire was er gelegenheid om vragen te stellen. Direct werden er al scherpe vragen op de H&M fabrieks manager afgevuurd. Afgelopen week is er kennelijk een fabriek in Cambodja ingestort en tevens ook een in Bangladesh. (O.a. een fabriek van schoenenmerk Asics) Een interessante discussie was er gaande en erg leuk om bij te wonen. Na afloop ging de borrel door met heerlijke pizza’s en andere hapjes. Aan het eind van de avond terug naar het guesthouse gegaan. Vandaag was het plan wat marktjes te bezoeken, o.a. the russian market. Een erg grote markt waar o.a. fashion labels verkocht worden die, beweerd lonely planet gids, echt schijnen te zijn omdat ze direct vanuit de fabriek komen. Ik geloof dat niet helemaal, maar dat maakt niet uit.

Echter is Flip vandaag ziek geworden. Zelfde sympthomen die ik een paar weken terug ook had. Dus waarschijnlijk weer iets in het voedsel. Gister hebben we wat noedels van ‘de straat‘ gegeten en een sate stokje. Zelf heb ik nergens last van, we hebben hetzelfde gegeten gister. Dus het kan alles zijn. Ik ben deze ochtend rond gaan wandelen, verdwaald en de weg weer gevonden. Wat vanmiddag en vanavond brengt is dus nog even de vraag afhankelijk van hoe Flip zich voelt.

Morgen ochtend met de bus naar Siem Reap, hebben al een heerlijk guesthouse geregeld (tip van een andere reiziger) met zwembad!

Tot zo ver,

Liefs Nicoline

Jut en Jul in de jungle

Op naar Chi Pat.

Flip en ik wilde nog graag een trekking door de jungle doen, dus zijn we een paar dagen geleden richting Chi Pat vertrokken. Een natuurpark wat niet echt toeristisch is en ook niet heel makkelijk is om te bereiken. Het avontuur begon al met het busje vanuit Kampot. Een lokaal busje waarbij we achterin werden gezet tussen de locals. De achterbar was open en van kippenhok met kippen erin was een soort verlengstuk gebouwd voor extra bagage. Kortom al rijden met het gekwetter van de kippen achterin, op weg naar Andoung Tek vanuit waar we naar Chi Pat konden komen. Tijdens de rit werd de karaoke aangezet, oorverdovend in mijn oor aangezien ik met met mijn hoofd tegen de speaker zat. Nu is de muziek niet het ergste, maar voornamelijk het volume met de tenenkrommende hoge toonhoogtes. Om gehoorbeschadiging te voorkomen heb ik oordoppen ingedaan maar zelfs dat hielp nauwelijks. Eingelijk aangekomen in Andoung Tek, met de scooter (achterop) naar Chi Pat. Een eindje rijden met uitzicht over een groot dal. We zagen al donkere buien aankomen dus we hoopten Chi Pat te bereiken voordat het zou beginnen met gieten en onweren. Net op tijd voor de bui binnen, bij de office van het CBET. De organisatie die alles regeld in dit natuurpark. Tevens was er een grote happening want de studenten van deuniversiteit van Pnom Phen waren er ook voor een dag. Chi Pat zelf is een zeer lokaal klein dorpje. Niet meer dan een dorpsstraat van zandwegen en omgeven door bomen. Verder veel rondrennende kinderen, honden, kippen en varkens. Vervolgens onze trip geboekt: medium, 34Km wandelen, 2 dagen en 1 overnachting. Leek ons prima te doen....(to be contuined).
Vervolgens overnachten in de EcoLodge. Hier hebben we voornamelijk op onze kamer gezeten aangezien het buiten hard regende. S avonds werd het wel droog en hebben we op een terras avond gegeten. Hier ontmoette we ook een stel dat ecologisch onderzoek doet in het oosten van Cambodja. Zij vertelden ons het een en ander over de bossen hier maar ook over de bloedzuigers die kennelijk in de bossen leven.

De volgende ochtend om 07.00 ontbijten bij het CBET office centre. Hier kregen we ook een kleine backpack met hangmat erin en een deken. Voor de rest plek voor onze eigen spullen. Om 07.30 op pad. Onze gids, we weten niet hoe hij heette, sprak geen engels, maar sprak eigenlijk ook uberhaupt niet. Gids nummer twee ontdekte we pas na 10 minuten lopen. Hij liep achter ons en sprak ook geen woord engels. Beide lachten ze af en toe vriendelijk maar zeiden niks. Wel jammer, want hierdoor hebben we niets te horen gekregen over wat we zagen of waar we precies liepen.
Het begon verder allemaal prima. Ik heb zelfs een aap zien slingeren, waarschijnlijk een Gibbon (zeldzaam!) en langs het beekje waar we gingen lunchen zagen we een kleine slang. De lunch werd ter plekke klaar gemaakt op een kampvuurtje. Rijst en groente. Ondertussen ontdekte we al de eerste bloedzuigers. Kleine soort wormpjes die zich voorbewegen als een rups, op hun achterdeel kunnen staan en met hun kop de lucht in steken, opzoek naar een 'prooi'. Ze kruipen razend snel en doelgericht. Eentje was al halverwege mijn knie gekropen terwijl Flip een ander al probeerde dood te prikken met een stokje. Gelukkig hadden we lange broeken aan met onze sokken erover heen. Maar nog steeds blijven bloedzuigers ellendige onderkruipsels die zich vast zuigen aan je kleren of huid en zich zo klein kunnen maken dat je ze nauwelijks te pakken krijgt. Ze zijn glibberig en erg vervelend. Als ze je bijten is het in principe niet erg, je merkt het niet, (dat is ook vervelend) maar ze zijn ook moeilijk te verwijderen. Waar we lunchten kropen er zo nu en dan een paar voorbij. Opgeven moment kwam er een ander groepje aanlopen die juist vanuit de jungle terug liepen. Ik zag een grote bloedzuiger op de schoen van een van de meisjes en zei het tegen haar. Haar antwoord: Oh, no problem, there are lots overthere anyway!'. Oke.... slecht nieuws. Deze paar hier vond ik al verschrikkelijk, maar kennelijk stonden er nog een hoop kleine vriendjes op ons te wachten.
Na de lunch dus door, richting een moerassig gebied en ja hoor, ik keek naar mijn schoenen en daar waren ze. De gids plukte ze vanonze benen en schoenen af, terwijl zij zelf op slippers en in korte broek liepen. Regelmatig stopten ze om de bloedzuigers tussen hun tenen uit te pulken. Maar na het moeras werd het erger. We gingen de jungle dieper in en OVERAL waar je keek waren er bloedzuigers. Wel honderden! Flip en ik hebben echt in een nood tempo die jungle af gewerkt, elke seconde dat je voet op de grond stond, probeerde er een paar bloedzuigers omhoog te klimmen. We hebben bijna letterlijk rennend door het bos gelopen alsof we voetje van de vloer speelden. De gidsen vonden ons natuurlijk enorme aanstellers, maar dat maakte ons niet uit. Verder hebben we dus niet veel van het bos gezien haha omdat onze blik op de grond gefocussed was.
Eenmaal uit het bloedzuigerbos, had ik enorme open blaren gekregen op mijn hielen. Gelukkig liep het laatste stuk door een mooi stuk vallei met hoog gras en omvangen door heuvels bossen. Het water van Flip was ook practisch op, dus die kreeg last van de hitte. We concludeerden al snel dat we het een beetje onderschat hadden. Na 20 Km bereikte we een grote waterval waar we onder een dakje van bladeren zouden overnachten in onze hangmatten. Hier ontmoette we ook eenEngels stel wat per mountainbike was gekomen. Na even gezwommen te hebben met pijnelijke voeten zijn we gaan eten om een uur of 5. Daarna al relatief vroeg in de hangmat, na genoten te hebben van sterren kijken en het luisteren van geluiden in de jungle. 'S nachts had ik al weer een leuk probleem, mijn hangmat ging kapot, dus lag ik met mijn billen op de grond. De gids moest mijn hangmat komen maken, maar vervolgens was de hangmat zo strak bij mekaar gebonden dat ik als een soort mummy die zich niet kon bewegen in een cocon heb gelegen.
De volgende ochtend met een klein beetje tegenzin gingen we weer op pad. Dit keer hadden we alleen gekookt rivierwater mee. Mijn voeten deden erg pijn in de schoenen aangezien mijn blaren volledig open waren. Daarbij was het erg warm en liepen we in de volle zon. Gelukkig geen bos met bloedzuigers meer en aangezien de 'kust dus veilig was' kon ik de laatste 14km op mn slippers terug lopen. Doorweekt van het zweet kwamen we aan op de laatste 4 km. Flip kreeg enorme last van de hitte, we hadden bijna geen water en mijn kuiten waren verkrampt. Voordat we terug kwamen in Chi Pat hebben we eerst nog een waterval bezocht waar Flip net op tijd afkoeling kon vinden in het water tegen de oververhitting. Ook begonnen zijn schouders te verkrampen van de zware backpack. Beiden hadden we het wel gehad haha! Op de terug weg hebben we direct plannen gemaakt omde volgende dag uit te rusten op het strand. Eenmaal terug in het dorp voelde het toch wel gaaf. We hebben nog 2 uur lopen na zweten, compleet doorweekt en gutsend van het zweet. Die avond besloten we te overnachten in een guesthouse. Eigenlijk meer een soort van homestay, bij mensen thuis in het dorp overnachten in een eigen kamertje. Na een paar uur kwamen we weer bij. We hadden de tocht behoorlijk overschat, door de hitte, maar ook het eten wat je krijgt is eigenlijk zo weinig ivm wat je gewent bent. We hebben 2 dagen alleen maar witte reist met een klein beetje groente gegeten en een ei. Daarbij in een hitte van 35 graden lopen met weinig water.Al met al wel genoten maar volgende keer doen we liever een dagtochtje haha!
Uiteindelijk prima geslapen in het guesthouse, nadat de karaoke afgelopen was waarvan we 2 uur hebben mogen genieten van kattengejank. Nu zijn we in Sihanoukville en gaan we morgen naar een klein eilandje waar een duikschooltje net 7 bungalowtjes op een prive strandje heeft geopend. Er zijn daar geen wegen, alleen per boot kan je er komen. Dus we gaan bijkomen en waarschijnlijk duiken komende dagen.
Onze blaren (die we allebij op onze voeten hebben) moeten genezen en spieren rusten.

Liefs Nicoline

Phu Quoc (Vietnam) , Kep en Kampot (Cambodja)

Lieve allemaal,

Momenteel zit ik met Philip in Kampot in Cambodja. We zijn 3 dagen geleden de grens overgestoken vanuit Ha Tien in Vietnam. Voorafgaand aan Cambodja hebben we vijf dagen op het paradijselijk eiland Phu Quoc gezeten in het resort MangoBay.

Met een vluchtje vanuit Can Tho land je in 40 minuten op het eiland Phu Quoc. We kwamen aan op een gloed nieuw vliegveld, klaar om gebruikt te worden in de toekomst voor grote internationale vluchten. Vervolgens met een busje naar het resort samen met nog een Nederlands stel waar Philip al weer een connectie mee had vanuit Wassenaar (hoe toevallig?!). Aangekomen in het resort kregen we te horen dat onze kamer geupgraded was en we kregen een prachtig los staande bungalo met een soort hemelbed en badkamer in de buitenlucht. Meer dan prachtig en ontzettend luxe! Voor ons bungalowtje hadden we onze eigen veranda met twee ligbedden en een tafeltje met stoel. In het resort waren maar 40 bungalowtjes en wegens laag seizoen waarschijnlijk ook niet vol geboekt. Dus een prachtig rustig strand met mooie beachbar waar je 's kon bbq-en aan je eigen tafeltje. Het leuke aan het resort was, was dat het niet zo straks en 'resort-achtig' was. De planten groeide overal op een natuurlijke manier en ook het strand met ligbedden zag er niet te 'strak' uit. Een aantal bedjes verspreid over heuvel achtig strandje met ook wat bomen en gras. Zodra we aankwamen, volledig verast door de schoonheid van het resort, zijn we natuurlijk direct gaan liggen op het strand en hebben we een duik in de (warme) zee genomen. Vervolgens heerlijk vis ge-bbq-ed in de beachbar en genoten van de zonsondergang. Elke avond begon het tevens te bliksemen. Erg verweg en niet storend. Maar toch wel indrukwekkend.

De volgende 3 dagen hadden we een duikcursus geplanned. Bij diving centre Flipper begonnen we aan onze PADI duikcursus. Hierbij leer je diepzee duiken tot 18 meter diep en ontvang je aan het eind van de cursus, weleenswaar na 'examen' maken, je certificaat waarbij je bevoegd bent om zelfstandig te duiken in de toekomst. Dag 1 begonnen we samen met onze duikinstructeur Neil, in het zwembad. Na een ochtend video kijken en ons studieboek doorlezen werden we naar een (ander) resort gebracht waar het zwembad was. Dit resort gaf al een goede vergelijking met Mango Bay. Een 'typisch' resort, extreem strak aangelegd, elk grassprietje geharkt en elk bloemetje in detail gedecoreerd.
Na een testje of we wel konden zwemmen werden we in duik outfit gehesen en begonnen we met het leren van vaardigheden onderwater. Zo leer je onder anderen wat te doen als je 'regulator'(je mondstuk voor zuurstof) uit je mond wordt getrokken, of als je zonder zuurstof zit. Verder oefeningen waarbij er water in je masker zit, je masker op en af leren doen onderwater, noodstop naar bovenwater maken etc. Soms wel even wennen en eng gevoel onderwater, maar wel fijn dat we de vaardigheden nu goed onder de knie hebben om veilig te duiken.
Die avond werd ik helaas ziek. Ik had al de hele dag buikpijn en aan het eind van de dag veel overgeven en ellende op de wc. Gelukkig met advies van medisch thuisfront (dank dank!) en mijn noodkitje met medicijnen ging het de volgende dag al weer beter. Klaar om in de zee te duiken! De eerste duik is spannend en even wennen, want het zwembad is slechts 3 meter diep en in zee zak je al af richting 10 meter diep voor de eerste keer. Vervolgens duik twee, om in de zee vaardigheden te oefenen. Een stukje enger dan oefenen in het zwembad maar uiteindelijk raak je gewent en gaat het oefenen onder water beter. Aan het eind van de dagen kwamen we vrij laat aan in het resort. Ergens was het fijn 'thuis' komen in zo een mooie bungalo en heerlijk bed. Het eten in het resort was ook fantastisch en bediening uitzonderlijk goed. Ook moesten we 's avonds bij terug komst een beetje studeren voor het duikexamen op de laatste dag. Elke dag gesloopt, lagen we gemiddeld om half 10 al onder zijl haha!
De laatste dag deden we onze laatste 2 duiken waarbij er bij 1 duik nog wat vaardigheden gedaan werden en de laatste duik was puur genieten van al het moois te bewonderen onder water. Gemiddeld duurde elke duik tussen de 40 en 50 minuten en hebben we er 4 in totaal gedaan. Echt ontzettend gaaf, ik heb zelf als kind altijd een tropisch aquarium gehad, maar nu zwom ik er zelf in. Hele mooie vissen, prachtig koraal, en zelfs schorpioen vissen gezien. Deze zien er extreem goed gecamoufleerd uit als stenen. Onze instructeur kon ze onderwater vinden en voor ons aanwijzen. Tevens ook erg giftige vissen, dus ook uitkijken. Vervolgens het examen, met een biertje en muziek op, tot onze verbazing haha! Erg makkelijk en natuurlijk geslaagd. 'S avonds gevierd en lekker genoten van een avond niet studeren.
De volgende dag werd al weer onze laatste dag op het eiland. Na een ontbijtje samen met het Nederlandse stel die ons tips gaf voor een scootertocht zijn we op pad gegaan. Beide met eigen scooter een tocht naar het zuiden van het eiland waarbij we langs bouwputten van toekomstige resorts reden. Over 5 jaar is Phu Quoc waarschijnlijk het nieuwe 'zuid Thailand' vol met resorts, van Vietnam waar je gemakkelijk met een vliegtuig vanaf Bangkok kan komen. We reden (nu we het eiland nog op tijd bezocht hebben) op zandwegen langs prachtige stukjes met lokale huisjes, en kleine strandjes. We zijn onderweg gestopt bij een witstrand om even te zwemmen en wat te lunchen. Vervolgens hebben we de Coconut gevangenis bezocht. In deze gevangenis zijn tijdens de Vietnam oorlog, talloze gevangenen (VietCong, noord vietnamese strijders) gemarteld en vermoord door de Amerikanen (en vietnamesen die voor de amerikanen werkten). Een hele indrukwekkende en mooie gerestaureerde gevangenis met poppen en duidelijke informatie borden. Vreselijk om te zien en bedenken, misselijkmakende martelpraktijken. Wat ik vooral t gek voor woorden vind, dat heb ik al eerder in mijn blog genoemd, is hoe hypocriet Amerika zich eigenlijk gedragen heeft en nog steeds gedraags. Alle commotie rond de tweede wereldoorlog, joden, holocaust, vernietigingskampen met de zin: 'Dit mag nooit meer gebeuren'. Ik heb nu zelf gezien en ontdekt, dat na WOII, Amerika al deze praktijken exact zelf herhaald heeft. Het makkelijke ervan is, dat ze Europa en de rest van de wereld er gewoon zo veel mogelijk buiten hebben gehouden.

Maar goed, erg indrukwekkend en terug naar het resort over een grote zandweg waar ze inmiddels bezig zijn een snelweg te bouwen. Die er waarschijnlijk over een jaar ook ligt om het noorden en zuiden van het eiland te verbinden. 'S avonds onze laatste avond gevierd met een drankje en spelletjes na nog even op het strand te hebben gelegen. De volgende ochtend vroeg op om met de boot en bus naar Kep (Cambodja) te worden gebracht.Veel wachten, maar opzich ging de reis en het oversteken van de grens vrij makkelijk. Aangekomen in Kep dachten we wel even bij een ATM wat geld te kunnen pinnen, maar die waren er niet. Op die manier belanden we bij Q Bungalows aangezien we hier met credidcard konden betalen. Een heel rustig klein park met maar een stuk of 10 bungalowtjes en mooi zwembad met uizicht op zee. In het park waren maar 2 andere gasten dus wat een stilte en rust! Die avond ontspannend en heerlijk geslapen in ons houten hutje. De volgende dag een scooter gehuurt om de omgeving te ontdekken en het national park te verkennen. Kep heeft verder niet echt een centrum en nauwelijks toeristen. Het national park is ontzettend mooi, een heuvel die je ook makkelijk te voet kan bewandelen. Boven op de heuvel heb je ontzettend mooi uitizicht over de zee en binnenlanden. Zo kort, maar nu al vind ik Cambodja mooier dan Vietnam. Veel platteland met witte koeien, palmbomen, hutjes en geen hoogbouw. Na onze verkenningstocht hebben we gelunched op de 'crabmarket', een klein straatje met restaurantjes, bekend voor crab. Zo hebben we de crab met kampot pepersaus besteld, ontzettend lekker en echte aanrader! Die zelfde dag zouden we om 5 uur door gaan met de bus naar Kampot, dus niet te laat terug gegaan om spullen te pakken en nog even een duik in het zwembad te nemen. De bus liet uiteindelijk 2 uur op zich wachten en in het donker reden we naar Kampot, tussen de pikzwarte wolken en bliksem. Aangekomen in Kampot, eindelijk geld pinnen en net voordat het begon te gieten kwamen we aan in ons 'backpackers' guesthouse Blissful. Een heel simpel guesthouse met een hele simpele kamer, hard bed, maar met klamboe en koude douche. Voor slechts 6 dollar per nacht werd het tijd dat we weer eens wat gingen bezuinigen en tijd voor Philip om na 2 weken luxe eens kennis te maken met het 'echte' reizen.
Het guesthouse heeft buiten hangmatjes en tafeltjes om te eten, s avonds leuk verlicht met kleine lampjes. Binnen een restaurant met engelse muziek en uiteraard onmisbare happy hours voor coctails en bier. Eenmaal in bed moest Philip wel even wennen, een hard kussen, hard bed... Ik helemaal zenuwachtig want Flipt wist niet zeker of we het hier wel 3 nachten vol gingen houden. Uiteindelijk heerlijk geslapen en hier bijna het beste van de afgelopen 2 weken. Iets waar we weer over kunnen lachen. De volgende dag eindelijk Kampot in daglicht gezien en met een scooter naar Bokor National Park gegaan. Een lange tocht op de scooter de bergen in. Helemaal boven oude ruines te bewonderen van franse tijd. Een oud casino, kerk en oude tempel. Vreemd genoeg staat er momenteel ook een gigantisch resort met alles erop, eraan en erin zoals een casino. Wie hier verbleven en zouden willen verblijven leek ons een raadsel. Verder zijn er enorme bouwplannen voor het park met een skilift die mensen naar boven neemt en giga woonwijken, resorts, hotels en noem het maar op! Rond rijdend door het park zagen we op veel plekken al enorme bouwputten. Aan het eind van de dag zijn we lekker gaan relaxen in hangmatjes en hebben we heerlijk gegeten in het dorp.
Vandaag zijn we met de scooter het platteland gaan verkennen. Met een kaartje zijn we op pad gegaan over zand wegen en afgedaald het platteland in. Geen enkele andere toerist tegen gekomen onderweg, wat naar mijn mening een goed teken is. We stopten bij een grot waar een lokale jongen ons te hulp schoot en een tour aanbood. Met hem zijn we de grot, letterlijk, in gaan klimmen. Kruipend en klimmend, waarbij Flip uit zn boxer scheurde haha! De jongen vertelde dat in deze grot vroeger voor het Pol pot regimme, een tempel gebouwd was. Pol pot heeft tijdens de burger oorlog (1975-1979) deze tempel verwoest. De jongen bood ons aan om de tour te vervolgen naar de 'secret lake'. Met zn 3-en op de scooter zijn we doorgereden. Uiteindelijk kwamen we aan bij deze 'secret lake' waar teven bij het Pol pot regimme ook veel doden zijn gevallen. Dit meer is handmatig aangelegd waarbij de burgers als slaven moesten werken en door de slechte omstandigheden zijn er hier ook veel omgekomen. Na wat noodles te hebben gelunched, door naar een peper plantage.
Een enorme plantage van een Australische eigenaar die met een Cambodjaanse is getrouwd. Prachtig huis met zwembad met alles erop en eraan. Op de plantage zelf werken allemaal lokale cambodjanen onder een zeil met het sorteren van peper met de hand. Bizar, hard en warm werk wederom en het voelde een beetje knullig om naar ze te kijken terwijl wij een luizenlevendje leven. Maar toch allemaal leuk om te zien en hoe peper verbouwd word en waar het vandaan komt. Kampot is tevens ook bekend om zijn peper.

Nu inmiddels weer terug bij het guesthouse, alle twee rood van het stof. Tijd om ons klaar te maken voor morgen, we nemen de bus naar Chi Pat. Hier gaan we een jungle tocht maken. Chi Pat is niet zo bekend onder toeristen, dus leek het ons mooie plek om het toeristme te ontvluchten en de echte jungle in te gaan. Vanaf nu wordt het dus weer allemaal low budget, Flip is het nu inmiddels gewent en we hebben nog 3 weken te gaan!

Liefs Nicoline

Ho Chi Mihn, Mekong Delta

Lieve allemaal,

Zaterdag 27 April haal ik Philip 's avonds op van het vliegveld. Na bijna 2,5 maand eindelijk weer samen! Binnen 1 minuut weer helemaal gewent en enthousiast samen. Eenmaal aangekomen hebben we lekker bijgekletst en biertje gedaan in een leuk barretje vlak bij ons hotel. De volgende dag stond er een mooi programma klaar om Ho Chi Mihn City te verkennen.

We beginnen met een stadswandeling, oa langs het water en door grote brede straten. Ho Chi Mihn is naar mijn indruk toch anders dan Hanoi. Ondanks de vele scooters, toch minder druk. De binnenstad van Hanoi is ook duidelijk anders dan Ho Chi Mihn. Alles in Ho Chi Mihn is naar mijn mening moderner. We doen een ochtend koffie in een leuk tentje en wandelen verder langs het Opera gebouw en stadhuis. Tot zo ver erg mooie omgeving en mooie parkjes. We lopen door en naderen de Notre Dame en het oude postkantoor. Grappig dat je overal bij deze bezienswaardigheden, pas getrouwde stelletjes ziet die hun huwelijks foto shoots hier doen. Beide gebouwen erg mooi. Inmiddels wordt het al behoorlijk warm en in de middag sluiten de meeste musea. Om de warme middag uurtjes voordat het museum weer open gaat door te komen, zijn we naar de botanische tuin gegaan wat tevens ook een dierentuin is. Bizar hoe goedkoop de entree was, 1 euro p.p. en je kan naar de dierentuin! Dat kan je je in Nl niet voorstellen. De dierentuin was prima, de dieren zagen er opzich happy uit en hadden alles wat ze nodig hadden. We hebben hier even rond gewandeld en zijn toen richting de musea terug gelopen om hier in de buurt te lunchen. Een super mooie tent, heel goedkoop en heel lekker eten. Eerste Vietnamese hap voor Flip. Vervolgens naar het War museum. Erg indrukwekkend door de vele foto's die hier te zien zijn van de Vietnam oorlog. Veel slachtoffer foto's, o.a. veel verminkingen door Age Orange, de chemicalische stof ddie de Amerikanen in deze oorlog gebruikte om de jungle te ontbossen zodat ze de vijand konden vinden. Naast foto's ook oorlogsverhalen van uitgemoorde gezinnen en overlevenden. Eigenlijk te gek voor woorden dat zo een gruwelijke daden, vlak na de holocaust, gewoon weer worden herhaald, door Amerika! Je zou denken, we hebben geleerd van WO II, dit mag nooit meer gebeuren etc. etc. Maar de daden die in de Vietnam oorlog gepleegd zijn, zijn net zo gruwelijk als die in de tweede wereldoorlog. Schande schande schande... Echter.. het museum geeft een vrij eenzijdige blik van de oorlog. Voornamelijk Amerika wordt afgeschreven als de grote vijand en schuldige van alle gruwelheden en ellende. Er wordt niks tot nauwelijks iets verteld of laten zien over de gruweldaden van de Viet Cong. (De noord vietnamese strijders, die uiteindelijk de oorlog gewonnen hebben o.l.v. Ho Chi Mihn)

Na alle indrukwekkende beelden zijn we terug gewandeld richting het hotel over de Ben Thahn Markt. Een overdekte markt waar, (jawel!) Flip een mooie witte linnen broek scoorde. Uiteraard ook nog even een lokale hap proberen en daarna rusten en douchen in Hotel.
Ik had voor flip een verassing geregeld door een reservering te maken in de skybar; Chillbar van Ho Chi Mihn. Een super gave bar, met prachtig uitzicht over de stad en praktisch geen toeristen. Uiteraard met een cocktail genoten van de zonsondergang.
Vervolgens hebben we met mijn Australische vriendin Danielle afgesproken voor een hapje eten in een leuk tentje die ik als tip van andere reizigers had gekregen. Flip en Danielle konden het ook goed vinden en het werd een gezellige avond. De volgende dag werden we om 9 uur opgehaald voor de Easy rider tour door de Mekong Delta.

Met zn drieen op de motor met Mr Son, Mr Vohn en Mr Bamboo rijden we het chaotische Ho Chi Mihn uit richting de Cu Chi Tunnels. De tunnels die door de Vietnamesen tegen de Amerikanen gebruikt werd. De Amerikanen hebben tijdens de oorlog heel lang geen besef van het bestaan van deze tunnels gehad. Het bezoek aan de Cu Chi Tunnels is behoorlijk touristisch en eigenlijk niet zo heel boeiend. Ze laten je slechts een klein stukje van de tunnels zien. Verder algemene uitleg over het leven in de tunnels en schokkend om te zien, de enge vallen die ze maakten voor de amerikanen. 'Booby Traps' in de grond, waar een Amerikaan dan door heen zakte en vervolgens gespieced werd door bamboo speren. Een van de vele leuke grapjes die de Noord Vietnamesen tegen de Amerikanen bedachten. Ook was er een mogelijkheid om met geweren te schieten op schietschijven. Dit moesten we natuurlijk toch even proberen. Eerst wilde ik niet zo zeer, maar toen ik Flip zag schieten was het toch wel heel indrukwekkend, dus heb ik ook 2 keer geschoten met een M1 (zegt me niks hoor haha).
Na Cu Chi Tunnels door en onder weg nog wat stops langs oorlogs restanten. De route vond ik iets minder dan de route die we hiervoor gereden hadden door de Central Highlands van Vietnam. Wel opvallen dat de omgeving in de Mekong Delta toch heel anders is dan de rest van Vietnam, enorm veel palmbomen, heel veel groen, dichte bebossing en grote bruggen die schiereilanden met elkaar verbinden. Bijna een soort Zeeland zou je zeggen ;-).
Aan het eind van de dag komen we in een hele schattige guesthouse aan, ergens heel rustig gelegen tussen de grote bamboo bossen, bananen bomen en palmbomen. Met zn drieen een wandeling op het schiereilandje gemaakt over kleine paadjes en 's avonds heel lekker gegeten. De volgende dag verder gereden, de route nog steeds wat minder. Voordat we verder rijden komen we eerst langs een marktje waar ze een lokale delicatesse maken en verkopen; kokosnoot snoepjes. Tijdens dit bezoek drinken we bij een tentje lokale thee die ook een krokodil hebben in een hok. Ik buig me richting het hekwerk van het hok en staar naar de krokodil die langzaam mijn kant op beweegd...vervolgens een luide: KLAP en PLONS en mijn gil. Het beest had het zojuist op mij gemunt en bedacht zich dat ik wel een lekker hapje was, deze aanval had ik niet aan zien komen. God zij dank was het een volledig omsloten kooi en had de krokodil (die niet eens groot was) geen enkele schijn van kans. Maar mijn angst voor krokodillen is door deze aanval bevestigd en toegenomen. Ik zie ze liever op mijn bord liggen in een restaurant. Verderbezoeken we een zoogenaamde cobra boerderij. Helaas niet wat je zou verwachten, een grote massale vietnamese attractie. Eigenlijk een treurige dierentuin, we hielden het hier dan ook niet langer vol dan 15 minuten. De dieren in kleine hokken zonder beschutting of enkelijke natuurlijke omgeving. De slangen in allemaal hokken, eigenlijk totaal niet boeiend. Dus weer door gereden en onderweg een tempel bezocht. Danielle en ik hebben er inmiddels al vele gezien, dus voor Flip leuker dan voor ons. We gaan door naar het eilandje Ben Tre, waar voornamelijk lokale Vietnamese een dag met de familie doorbrengen. Een soort grote picknickplaats op het eiland met restaurantjes en 1 hotel. Wij overnachten in dit hotel en spelen gezellig kaartspelletjes buiten. 'S avonds na het eten nog gezellig een biertje en wijntje op het balkon en naar bed. De volgende dag vertrekken we voor onze laatste stop naar Can Tho. De route verbeterd hier aanzienelijk. We rijden door prachtige paadjes met palmbomen. Als een soort mieren onder varens door kruipen. Heel veel groen, stilte en wederom de hele tocht op de motor weer nauwelijks tot geen westerse touristen. We hebben genoten en komen begin van de middag aan in Can Tho, vlak voordat het weer betrekt. Hier nemen we afscheid van de easy riders en gaan met Danielle naar het hotel. Na alle noodles en rijst besluiten we onszelf op een westerse lunch te trakteren en genieten dan ook enorm van de pizza, aardappels en spagetti. Flip en ik wandelen daarna nog even rond en Danielle zou de volgende dag naar Phnom Phen vertrekken, dus moest een busticket regelen.
In de avond spreken we weer af voor gezellig eten. Een toptent waar we zelfs onze eigen wijn mee mochten nemen, keurig bedient werden en super chic zaten! Je gelooft niet wat de rekening was, 3 euro per persoon! 4 enorme en waanzinnig lekkere gerechten, soup, thee en bier voor Flip. Klinkt aantrekkelijk? We nemen afscheid van Danielle, die de volgende ochtend vroeg vertrekt. Ontzettend aardig mens en ik hoop haar ooit nog eens op te zoeken in Australie mocht ik daar komen.

Vandaag zijn Flip en ik om 5 uur 's ochtends opgestaan om the floating markets te bezoeken. We hadden via het hotel een bootje geregeld en geen idee wat we konden verwachten. Bij zonsopgang varen we weg in een klein bootje voor 2 personen. Na een uur varen komen we bij de eerste floating market. Dit zijn lokale mensen met vrij grote grove boten met een hoop fruit of groenten die ze aan mekaar verkopen. Niet per stuk, maar in grote hoeveelheden. Eigenlijk een soort groothandel op het water. Sommige boten totaal afgeladen, zodat ze behoorlijk diep in het water lagen. Het water in de Mekong iserg smerig, maar mensen doen hier alles in, haren wassen, kleren wassen, zwemmen, gebruiken het water als vuilnisbak en waarschijnlijk ook als toilet.
We varen weer een stuk verder, langs veel huisjes op hoge houten palen, vaak schots en scheef met de vraag hoe lang die nog overeind blijven staan. We naderen de 2e floating market, iets kleinere bootjes en het zag er naar uit dat de locals hier wel iets meer handelden per stuk ipv per grote hoeveelheid. De lokale bevolking scheen totaal geen last van ons te hebben en ging door met hun dagelijkse bezigheden op de markt, we waren met een paar enkele andere kleine bootjes praktisch weer de enige toeristen. Het vrouwtje van onze boot maakte intussen allerlei kunstwerken van bamboo voor ons, van rozen, tot insecten op stokjes (uiteraard van bamboo!) en beide een mooie armband. Verder meloen en mango en in een rustig tentje verborgen in een klein kanaaltje, lekkere ijskoffie. Intussen zijn we allebij behoorlijk moe van het vroege opstaan, en al ruim 4 uur onderweg. Rond een uur of 11.30 komen we terug en doen nog even een dutje in het hotel. Vervolgens lunch en nu dan achter de computer.

Morgen vliegen we om 1 uur naar het eiland Phu Quoc! Enorm veel zin in, we gaan oa een duikcursus doen en nog even een laatste keer ontspannen in een prachtig resort voordat we naar Cambodja gaan. Na Phu Quoc komt er weer een nieuwe blog aan en hebben we een plan gemaakt voor Cambodja. Voor dus ver houden we alle opties daar open maar hebben wel al wat enthousiaste ideeen.

Veel liefs Nicoline

Motorbike tour NaTrang - Ho Chi Mihn City

Lieve allemaal,

In NaTrang besloten Danielle en ik een motorbike tour te nemen van NaTrang naar Ho Chi Mihn. Op deze manier zouden we door de Centrale Hooglanden van Vietnam reizen i.p.v. de toeristische route die de meesten mensen nemen langs de kust. Ik dacht dat ik al heel wat van Vietnam gezien had, maar tijdens de motor tocht kwam ik erachter dat de plekken die ik gezien had, slechts een stuk Vietnam was, gemaakt voor toeristen en rijke vietnamesen. Het echte Vietnam zag er daarin tegen heel anders uit...

Dag 1. We vertrokken in de ochtend vanuit het drukke, welvarende, toeristische Na Trang. Ik achterop bij Mr Bon en Danielle (mijn Australische vriendin) achterop bij Mr Son. Eenmaal uit vertrokken uit de stad kregen we een tussenstop bij een traditionele weverij. Deze vrouwen woven traditionele matjes gemaakt van riet. Deze matjes waren oorspronkelijk bedoeld om op de slapen maar aangezien de meeste Vietnamesen nu een matrasje kunnen veroorloven worden ze gewoon gebruikt om op te zitten. De armen, slapen uiteraard nog steeds op deze matjes.
We reden verder, langs een rijstpapier fabriekje. Afgelopen dagen heb ik al veel loempia's gegeten en traditioneel vietnamees eten waarbij vaak rijstpapier wordt gegeten. Nog steeds wordt dit papier handmatig gemaakt, indrukwekkend om te zien. Vietnam toch minder westers dan ik dacht. Op richting de bergen, een klim met de motor richting de 1500 meter hoogte. Een stukje kouder in de bergen en vervolgens ergens lunch waar we Teresa en haar Easyrider ontmoetten. Een meisje uit Denemarken, omdat het ons gezellig leek reed ze met ons mee. We komen aan in Dalat (centraal vietnam). Heel veel plantages, bloemen, koffie, thee etc. Indrukwekkend om te zien, totaal niet toeristisch maar gewoon lokaal platteland. Hier in de buurt was o.a. een tempel die we bezochten, mooi om te zien vanwege zijn mozaiek en Buhda van bloemen. Ook namen we een bezoekje aan het oude treinstation van Dalat. Gebruikt in de oorlog, nu een bezienswaardigheid voor (de enkele) toerist. In Dalat komen we aan in het hotel, tot mijn verassing is mijn champoo-fles geknapt in mijn backpack door de luchtdruk in de bergen. Maar achja, zo lang het geen zonnebrand creme is, is het niet zo erg.

'S avonds arriveren nog 2 deense meisjes met hun easy riders. Met zn alle uiteten in een lokale tent. Daar hoort lokale rijstwijn bij en bier. Een gezellige avond en vervolgens met zijn alle (en voor het eerst) naar een Karaoke bar. Met hard en ziel werd er gezongen en ik heb enorm gelachen met Danielle en Teresa. Uiteindelijk niet te laat naar bed gegaan, volgende dag weer vroeg op pad.

Dag 2. Een bezoek aan 'Crazy House'. Een heel appart gebouw/huis met bijzondere architectuur die doet denken aan Gaudi. Wel mijn stijl, dus ik vond het erg leuk. Ik kan er weinig overzeggen, dus om een indruk te krijgen is het leuk om de foto's te bekijken. Eigenlijk heel random zo een architectonisch gebouw/museum in het platteland van Vietnam. We reden door en stopten bij een dikke grote witte Budha. Deze Buhda is kennelijk erg bekend in Vietnam en veel terug te vinden op foto's. Maar aangezien al het toerisme aan de kust zit en geen toerist het binnenland bekijkt, waren we wederom te enige westerlingen. Het leuke van de hele motor tocht in het algemeen was, dat we de enige blanken waren. Slechts enkele andere easyriders tegen gekomen, maar over het algemeen waren wij de grote attractie voor de lokale bevolking, ipv dat wij attracties bezochten. Onderweg ook nog een stop bij een koffieplantage. Vietnam is het 2 na grootste export land van de wereld (nr 1 is Brazilie). De meest bijzondere en duurste koffie van Vietnam is de wezel koffie. De koffiebonen worden aan wezels gevoerd, die door hun vertering een extra smaak aan de bonen geven. Die poepen ze uit en de mensen halen de bonen weer uit de poep. Vervolgens worden de bonen geroostert en verwerkt tot koffie. De koffie is extreem duur en er is zelfs neppe wezel koffie in omloop. Uiteraard wilde ik wel wat van deze koffie proberen en ik moet eerlijk bekennen dat het erg lekker was, maar niet bijzonderder dan andere koffie. Op deze plantage konden we ook een paar wezels bewonderen, niet heel bijzonder want die lagen slapend in een hoekje van hun ren.
In de middag onder weg naar 'Lak Lake' begon het te regenen en onweren. Met regenpakken aan door de binnen landen scheuren. Toch wel gaaf en indrukwekkend, zelfs als het regend! Eind van de dag kwamen we aan bij een prachtig klein dorpje en groot meer, omringd met bergen. Enkele toeristen komen hier voor een olifanten tocht, maar in het hele dorpje waren misschien maar 2 hotels. Wij overnachtte in een 'Long House'. Traditioneel lang huis op palen en met een speciale trap. Deze huizen zijn oorspronkelijk ontworpen om beschut te blijven tegen de wilde dieren, vandaar ook de apparte trap (een soort ladder) zodat de dieren niet omhoog konden klimmen. 'S avonds hebben we wederom weer genoten van de karaoke.

Dag 3. In de ochtend bezochten we een childcare. We hadden lolly's gekocht om uit te delen aan de kinderen. Danielle, die oorspronkelijk kinderjuf is, was helemaal in haar ellement. Na dit bezoek door naar een heuvel waar het oude vakantiehuis van de voormalige koning stond. De koning ging in dit gebied voornamelijk jagen, hij deed dit vanaf de rug van een olifant. De koning is na de tweede wereld oorlog afgezet. Vervolgens kwam Ho Chi Mihn aan de macht, die het leger tegen Amerika leidde. Momenteel is dit oude vakantie huis een hotel.
We reden door over het platteland en stopten bij een bakstenen fabriekje. Hier maken de boeren/arbeiders met de hand bakstenen van klei. Geen machines, slechts een machine die de bakstenen in stukken snijd (als het nog klei is). Onvoorstelbaar hoe hard deze arbeiders werken 24/7. Ze verdienen niks, werken in enorme hitte en doen dit waarschijnlijk de rest van hun leven. Eigenlijk triest om te zien dat deze mensen geen andere keuze hebben. Het klinkt heel logisch allemaal, maar toch besef je toch echt even meer als je dit soort mensen met je eigen ogen zien in deze omstandigheden, hoe enorm veel geluk wij hebben thuis. Als wij onze baan/studie niet leuk vinden, dan stoppen we toch gewoon? En dan zoek je iets anders. Keihard om deze mannen en vrouwen met bakstenen te zien zeulen met besef dat zij geen andere keus hebben.
Vervolgens zagen we ook een passievruchten boerderijtje. Wederom een klein krakkemikkig hutje waar een heel gezin in woont wat de kost verdient met passievruchten. Volledig afhankelijk van het weer of ze dat jaar wat geld gaan verdienen of niet. Wederom kan je, je niet voostellen om in zo een hutje te leven en 1 kamer te delen met een heel gezin. Aan de overkant van die boerderijtje een cashewnoten boerderijtje. Met de hand kraakt een vrouwtje noot voor noot open. Een rot klus!! We reden verder en genoten van het uitzicht. Maar wat een wake-up call. Ik dacht dat Vietnam eigenlijk behoorlijk westers was, dat is het ook, maar alleen in de grote steden of aan de kust waar het toerisme zit. Neem eens een kijkje in de binnenlanden van Vietnam en dan besef je dat een hele hoop mensen nog in grote armoede leven en de kost verdienen met hard rot werk. 'S avonds komen we in een stadje aan. Wederom wordt er naar ons geroepen, gezwaaid en naar ons gekeken. Toch wel grappig nog steeds. Mensen kijken voornamelijk vol bewondering naar onze blanke (nu in middels wel bruin hoor!) huid en we zijn natuurlijk nog steeds behoorlijk lang ivm de gemiddelde vietnamees. S avonds heerlijk gegeten wederom in een lokaal tentje. Het beste eten van Vietnam is te vinden in de meest simpele tentjes. Plastic stoelen en ijzeren tafeltjes. Restaurants zijn voor toeristen, eten vaak niet heel lekker, duur en inpincipe betaald je alleen voor de service en fancy tafel waar aan je zit.

Dag 4. We komen aan in een nature park. Een ochtend relaxen bij een waterval en prachtig meertje. Fel blauw water, natuurlijk geen enkele toerist en prachtig bos! Eerst geshopt op de lokale markt zodat we een heerlijke fruit picknick hadden. Een ontspannen ochtend na 3 dagen lange motor tochten. Na het park rijden we een groot stuk over The Ho Chi Mihn Trail. De belangrijkste route die Zuid en Noord Vietnam verbond in de Vietnam oorlog. Deze route ligt helemaal tegen de grens van Cambodja en heeft dus veel historische waarde. In de toekomst gaan ze deze route waarschijnlijk (helaas) gebruiken als een toeristische trekpleister.
Nog steeds ben ik samen met Danielle, Teresa en de easy riders. Eind van de dag kwamen we weer aan in een lokaal stadje. De mensen van het hotel (gerunt door een familie) waren beneden met zn alle aan het eten en drinken. We werden uitgenodigd erbij te zitten, want onze 'hoofd easy rider' Mr. Son kent de familie goed. Ze dronken voornamelijk veel shots rijstwijn. Gelukkig gingen we na niet al te lange tijd eten, zonder Teresa en haar easyrider. Echter had Mr. Son denken we, wat te veel van de rijstwijn op. Aan tafel deelt hij zijn fustraties over Teresa, dat zij met haar easy rider mee lift op zijn 'service'. De easyrider van Teresa spreekt niet zo goed Engels en volgde onze easyriders de hele tour. Kortom, hij hoefde eigenlijk niets te doen want Teresa trok met ons op, dus ook met onze easy riders. Tot onze verbazing was Mr. Son behoorlijk verontwaardigd en gaf Teresa de schuld over het mee liften op zijn kosten. Mr. Pon was (vertelde hij me later) het helemaal niet eens met Mr Son en verontschuldigde zich voor de uitbarsting. Al met al kwam het goed en ik het Mr. Son gezegd dat als hij daar zulke problemen mee had, dat gewoon dag 1 had moeten zeggen tegen ons en tegen Teresa en haar easyrider. Hij kwam er na 4 dagen mee en naar mijn mening is het dan een beetje zijn eigen schuld dat hij er zo mee zat. Hij gaf me enigzins gelijk.

Dag 4. Volgende dag waren Teresa en haar easyrider vroeg in de ochtend vertrokken naar Ho Chi Mihn. Wij hadden nog een extra dag. Een lange dag richting een stadje dicht bij Ho Chi Mihn. Weer een prachtige tocht met uitzicht over cashewnoten plantages en we bezoeken weer een fabriekje waar allemaal arbeiders aan de slag zijn om de noten open te kraken. We zien onderweg ook een hoop rubberplantages. De rubber druipt vanuit bomen in bakjes. Tot mijn grote interesse, zie ik hoe de man van de rubberplantage hond aan het bereiden is. Hij is bezig met het in stukken hakken van de kop. Ik onder weg al ergens een bereidde/geslachte hond zien hangen, maar nu de meester aan het werk! Het schijnt dat het gerecht hond, uit het noorden komt, echter heb ik het daar helemaal niet gezien. Maar dat komt denk ik, omdat ik alleen de toeristische plekken in het noorden van Vietnam bezocht heb. In de oorlog zijn veel mensen van noord naar zuid gevlucht en daarom zie je dat mensen in het zuiden ook hond eten. Ik ben natuurlijk veel te nieuwschierig hoe ze die hond dan eten, dus uiteraard heb ik foto's gemaakt.
We komen vroeg aan in het hotel (2uur) en zijn kapot. Danielle en ik doen een dutje, kijken (eindelijk en voor het eerst na 2 maanden!!!) een film. We gaan naar de lokale supermarkt waar we weer een ware attractie zijn. In de supermarkt staat een mannetje op een meter afstand met grote ogen naar me te staren, als ik verder loop, looptie mee. Buiten drinken we koffie aan een barretje waar een Vietnamese engels leraar een gesprek met ons start. Zijn dochtertje van 8 had nog nooit blanke buitenlanders gezien, dus dat was een ware ervaring voor haar. De engels leraar was ontzettend aardig en nodigde ons uit om naar zijn middelbare school te komen om met zijn leerlingen te spreken en engels te oefenen. Helaas hadden we geen tijd maar toch weer bijzonder om een lokale man over zijn land te horen vertellen. Ik heb gehoort van veel mensen dat Vietnamesen onaardig zouden zijn.
Mijn ervaring is echter dat Vietnamesen ontzettend aardig en gastvrij zijn. Het is het massa toerisme aan het strand waar ze een hekel aan hebben, veel russen en rijke toeristen die met geld smijten. De gemiddelde Vietnamees heeft niet eens genoeg geld om een paspoort te kopen waardoor ze het land niet eens uit kunnen. In de binnenlanden van Vietnam zullen de mensen je aanstaren, maar zodra je een lach op je gezicht tovert, lachen de mensen terug en zullen ze zwaaien. Ze zijn meer dan blij om hun huis of kinderen aan je te laten zien en hun cultuur met je te delen.

Vandaag (dag 6) zijn we aangekomen in Ho Chi Mihn. De motortocht beviel zo goed en heeft me zo een goed beeld van het 'echte' leven van Vietnam gegeven, dat Danielle en ik besloten hebben de tocht te verlengen naar de Mekong Delta. We gaan nog drie dagen op de motor verder reizen. Vanavond haal ik Philip op van het vliegveld en ben enorm benieuwd wat hij er van gaat vinden maar ook ontzettend blij dat ik hem nog een stukje kan laten zien van Vietnam buiten het massa toerisme om. Eerst even twee dagen bijkomen en dan gaan we weer door.
Afgelopen dagen zijn snel gegaan. Ik baal dat ik het Noorden van Vietnam niet op deze manier gezien heb, helaas alleen de twee toeristische trekpleisters. De volgende keer zou ik graag de bergen van Noord Vietnam in gaan. Iedereen die ooit nog naar Vietnam wilt gaan, kan ik deze motor tour erg aanraden, de toeristische trekpleisters zijn heerlijk voor vakantie, maar het is toch wel heel bijzonder om juist de binnen landen te bekijken.

Nu eerst bijkomen en foto's komen eraan. En met heel veel plezier ga ik zo naar het vliegveld om Flip op te halen. Na ruim 2,5 maanden!

Volgende blog schrijf ik over de Mekong Delta.

Liefs Nicoline

Hue & Hanoi

Lieve allemaal,

Een update over Hue en Hoi An. Maandag avond ben ik met de nachtbus vertrokken uit Hanoi met de 'sleeping bus' naar Hue. Prima rit gehad, de bus bestaat uit drie rijen stapelbedden. In de bus ontmoet ik Danielle uit Australie. Zij ging echter vanuit Hue door naar Hoi An, maar aangezien we het erg goed konden vinden spraken we af weer te meeten in Hoi An.

Eenmaal vroeg aangekomen (half 7 's ochtends) en mijn vorige blog geschreven, wist ik niet zo goed wat ik moest doen, sterker nog, waar moest ik beginnen? Op straat ontmoet ik een Easyrider, mr Tum. Volgens mij noemde hem ik in mijn vorige verhaal. Na ontbijt en ingechecked zijn in het hostel ben ik achterop gesprongen en heeft hij me de stad laten zien. Eerst naar Amerikaanse bunkers met prachtig uitzicht over 'the Parfume river'. Vanuit hier door gereden (heel gaaf achter op de motor!) naar de tombes van vietnamese heersers tussen de 16e en 18e eeuw. Een soort park met prachtige ruines van oude tempels, graftombes en wat gebouwen in 'het oude emperium'. De stijl lijkt bijna Chinees, prachtig afgewerkte dakens en mozaiek werk op verschilldende muren. Ik genoot erg van deze wandeling aangezien er nauwelijks toeristen waren, het was erg warm en de bomen gaven schaduw.

Vervolgens weer terug naar mijn easy rider en op naar een Pagoda; Thien Mu Pagoda . Wederom nauwelijk toeristen en een prachtig gebouw. Hier staat de beroemde auto waarmee de monnik die zich in 1963 uit protest tegen de Vietnam oorlog in brandstak, naar Ho Chi Mihn is gereden om deze daad uit te voeren. Daar is ook een foto van te zien, erg bijzonder, hij overleef (natuurlijk) aan zijn verwondingen.
Ik wilde met de pagoda op de foto, dus vroeg een vietnamees meisje of ze de foto van me wilde nemen. In plaats daarvan wilde ze met mij op de foto met haar mobiel. Natuurlijk vond ik dat prima, maar zonder de vragen omklemde ze me in een stevige omhelzing om mijn middel met een grote grijns naar de camera. Een onverwachte knuffel maar ik kon er wel om lachen. Zo nu en dan zijn ze nog steeds onder de indruk van mijn verschijning haha! Ik krijg veel opmerkingen over mijn huid en mijn steile bruine haar. Blank zijn is hier echt een schoonheids ideaal, met 30+ graden dragen ze handschoenen, sokken, kapuchion, truien, lange broeken en houden parasols vast om wit te blijven. (Je moet opletten met zonnebrand kopen, er zit vaak 'whitening' in en de meeste zijn factor 50+ haha!)
Vervolgens zijn we naar de bekende 'citadel' gereden, met andere woorden, het oude emperium van Vietnamese heersers in 1804. Veel is verwoest tijdens de Vietnam oorlog, ze zijn dan ook druk bezig om deze binnenstad te restaureren. Wel erg mooi en ik denk dat het vroeger erg indrukwekkend moet zijn geweest. Momenteel is het nog steeds een grote ruine.

Ik wilde erg graag 'lokaal' lunchen, dus de easy rider heeft me naar een lokaal tentje gebracht, super lekker en typisch gerecht uit Hue, erg goedkoop ook. Mijn dagtrip eindigde met een stukje platteland en uiteindelijk terug in het hostel. Hier ontmoette ik een meisje die ik al eerder was tegen gekomen in Hanoi. We zijn wat gaan eten 'van de straat'. Streetfood is meestal het lekkerst en goedkoopst in Azie. Daarna zijn we naar de Skybar gegaan, niet erg boeiend maar toch leuk om 's avonds alle lichtjes over de stad te zien. Hue heeft voor de rest een mooi park lopen langs de rivier en een leuke brug die 's avonds in verschillende kleuren verlicht wordt.
Oorspronkelijk was het plan dat ik de dag erna The Demilarized Zone zou gaan bekijken, ondergrondse tunnels die in Vietnam oorlog gebruikt zijn voor de vietnamesen om te schuilen en vanuit hier te vechten tegen de Amerikanen. Ik heb besloten deze over te slaan om Danielle te ontmoeten in Hoi An en ik ga dezelfde soort tunnels nog bekijken met Philip vlak bij Ho Chi Mihn. Met de bus rij je een mooi stuk, o.a. lang Danang. Het viel me op dat hier enorm veel resorts, villa's, golfbanen en stranden zijn.

Hoi An is daarin tegen een ontzettend romantisch stadje wat bekend staat om zijn lampionnen en kleermakers. Danielle had al een heel fijn hotel geregeld met zelfs een binnen zembad. We zijn die middag direct op pad te gaan om, uiteraard, te shoppen! We hadden een goeie kleermaker gevonden, de vrouwen in deze zaak waren ontzettend aardig en spraken goed engels. Zo heb ik mijn eigen winterjas designed, een legging en een vest met leren mouwen. Spannend of ze wel begrepen wat ik bedoelde maar uiteindelijk zijn ze allemaal perfect gelukt! Ook nog een mooie jurk laten maken, een shirtje en een hele mooie lange rok. In totaal ben in 3 en een halve dag in Hoi An geweest en we zijn elke dag in deze winkel geweest om kleren (nadat ze gemaakt zijn) te passen (om ze vervolgens weer aan te passen). Verder heb ik uiteraard, aangezien ik 2 verschillende schoenmaten heb, hele mooie zwart suede pumps (bij een schoenenmaker), sandaaltjes en instappertjes laten maken. Van het een kwam het ander, ik heb ook nog twee shorts laten maken en uiteindelijk kon ik een geschilderde lampion ook niet weerstaan. Kortom, een enorm pakket naar nederland gestuurd, maar alles past perfect en in totaal was het veel goedkoper dan dat het in Nederland zou zijn.

De eerste avond gegeten in een fantastisch lokaal restaurant, gerunt door een Vietnamese familie. Een soort 'all you can eat'. Een vorse vietnamese dame heeft me letterlijk loempia's gevoerd, ik moest mijn mond open doen en zij stopte het eten erin. Heerlijke vietnamese gerechten, ze rollen in een stuk rijstpapier; sla, een loempia (kleine gefrituurde), stuk bbq vlees, een vietnamese pannekoek. Vervolgens dip je het in saus en met veel moeite lukt het je om een stuk in je mond te stoppen en af te bijten. Die avond had ik uiteraard buikpijn want ze bleven alles wat we op aten maar bij vullen. Vroeg naar bed en vooral niet te veel bewegen.

Naast shoppen en eten hebben we natuurlijk nog meer gedaan. We hebben een kookles gehad op het platteland. Na een rondleiding op een organische boerderij hebben we vietnamese gerechten leren koken. Een chefkok liet ons alles zien en leerde ons o.a. hoe te marineren en hoe een vietnamese pannekoek te maken (naar mijn mening meer een omelet). We hebben het einde van de kookles niet gehaald...in de zin van de laatste gerechten van het menu. We waren zo vol gestauwed met eten dat we gevraagd hebben of we de rest mee mochten als take away. 'S avonds hebben Danielle en ik een picknick van de take away gedaan bij de rivier met een lekkere fles wijn. De dag erna hebben we een fiets gehuurt en zijn naar het strand gegaan. 4Km fietsen en dan ben je bij een prachtig rustig strand, we hebben hier heerlijk gelegen op onze eigen banken onder een rieten afdakje. De zee was heerlijk en de zon ook. We hebben hard gelachen om een man die zo rood als een kreeft aan het bakken was op het strand. Die zelfde avond...waren mijn billen net zo rood en wat dat betreft is Karma zo gek nog niet. Met pijnlijke billen (en benen), Danielle ook verbrand, zijn de we die avond samen met onze pot aftersun naar bed gegaan.

Nu zijn we in Na Trang. Vannochtend aangekomen om 6 uur 's ochtends met de slaapbus. Deze keer was hij niet zo comfortabel, wat verouderd en dus kleinere bedden. Gelukkig had Danielle slaappillen, dus die hebben hun werk gedaan. Morgen willen we een grote easy rider tour gaan doen, dus hebben we deze ochtend kennis gemaakt met Mr. Son. Onze easy rider. Ontzettend vriendelijke vietnamees die al 10 jaar ervaring heeft. Oorspronkelijk was het plan om van Na Trang naar Dalat naar Mui Ne te gaan. Hij raadde ons Mui Ne erg af, alleen maar russen en grote resorts. Plan is dus gewijzigd, we gaan 6 dagen door de binnenlanden van Vietnam reizen en eindigen in Ho Chi Mihn op zaterdag. Zijn neef rijd ook met ons mij, Danielle en ik dus beide op 1 motor. Mr. Son en Mr. Phon, ze waren zelfs zo aardig om ons vandaag naar de Muth Bahts & Spa te brengen. Nadat we onze trip met onze easy riders geregeld hadden zijn we dus naar een spa gebracht waar we een modderbad genomen hebben en waar we genoten hebben van mineraal baden. Na de busrit erg ontspannend en zo zijn we weer vol met energie voor ons volgende avontuur.

Vanavond hebben we weer lekker gegeten van de straat en wijn gedronken op het strand. Na Trang is een bruisende stad met veel barren, restaurants, en een druk leven op de boulevard. Oversteken is dood eng, je staat midden op de weg terwijl er tientalen scooters op je afrijden. Een dag voor ons is goed, maar ik denk dat je, je hier zeker langer kan vermaken.
Nu naar bed, klaar maken voor de grote tocht morgen. We doen 5 overnachtingen, waarvan 1 homestay en dus 6 dagen rijden. Als het goed is gaan we koffieplantages, theeplantages, vietnamese minderheden, watervallen en bergen zien. Een gebied waar weinig toeristen komen omdat die voornamelijk aan het strand zitten. Dan zaterdag eindig ik in Ho Chi Mihn en zal ik (eindelijk!) Philip van het vliegveld ophalen waar ik erg naar uit kijk. Tegen die tijd komt er ook weer een nieuw verhaal aan over mijn volgende avontuur.

Veel liefs Nicoline

Hanoi, Sapa, Halong Bay

Lieve allemaal,

Vorige week 9 april vertrokken met het vliegtuig van Vientiane naar Hanoi. Het moment dat we opstegen begonnen we ongeveer al te landen. Om een uur of 5 arriveerde ik in Hanoi. Het was bewollkt en een stuk koeler dan Vientiane (38 graden). Vervolgens naar het Backpackers hostel in The old Quarter gegaan. Het was al donker en vrij laat, dus met twee engelse meisjes gegeten in het hostel en niet te laat naar bed. De volgende dag ben ik heel vroeg (voor 8 uur) op pad gegaan om een tour te boeken naar Sapa en Halong bay. Daarna voor 10 uur uitchecken in het hostel om, om 11 uur een gratis tour door de oude binnen stad van Hanoi te doen.

Mijn eerste indruk Hanoi; Wat een giga drukke stad! En zeker nu ik net uit Laos kom, waar praktisch niks is, wat is Hanoi westers! Wel honderden scooters rijden massaal over de straten zig zaggend door de auto's door. Overal is het geluid van toeters te en voor bij racende motoren te horen. De huizen in de oude binnen stad zijn erg smal en hoog. Dit doen ze omdat de grond erg duur is. Er wonen soms wel meer dan 4/5 gezinnen in zo een pand waarvan ze samen 1 keuken delen en soms maar een paar kamers. Soms is er dus ook geen badkamer en maken deze gezinnen gebruik van de openbare toiletten in de stad. Echter zijn de mensen die in de oude binnen stad wonen wel rijker dan de gemiddelde vietnamees. Want in de binnen stad zit al het toerisme, dus is er veel geld te verdienen. Ook grappig om te weten is, dat meer dan 80 procent van de Vietnamese ongelovig is. Maar 15 procent is Buhdistisch en 10 procent Christen. Er zijn hier en daar wel wat pagoda's te bewonderen waarbij de chinese invloed duidelijk zichtbaar is.

Na de tour die ik 's ochtends gehad heb, ben ik met een franse verder op pad gegaan. We hebben een Kathedraal bezocht, die helaas dicht was. Wel gek om na zo een lange tijd weer een kerk te zien. Verder zijn we een eind gaan lopen naar het Fine Art Museum. Mijn verwachtingen waren niet al te hoog, maar tot mijn verbazing was het een hele mooie tentoonstelling! Voor maar 1 dollar entree vermaak je je gemakkelijk 2 uur met prachtige schilderijen en beelden. Interessant om te zien was dat je in veel schilderijen tafrelen van de Vietnam oorlog terug zag. En met name tafrelen vanuit de ogen van Vietnam. Een andere belevenis dan hoe wij de verhalen vanuit de ogen van Amerika horen.

Aan het eind van de dag terug naar hostel om te eten en me klaar te maken voor Sapa. Om 8 uur s' avonds werd ik naar de nachttrein gebracht voor Sapa. Sapa is het hoge noorden van Vietnam en ligt in de bergen vlak bij China. De trein was prima, mooie schone bedden en ik had een prima nachtrust. De volgende ochtend om half 7 arriveerde ik in een stadje vlak buiten Sapa en vanuit daar werden we met een busje opgehaald om naar het hotel in Sapa te gaan. In het hotel was ontbijt en konden we ons klaar maken voor de trekking. Grappig was dat ik hier een oude vriend uit Pai (Thailand 6 weken geleden!) onmoette. Een indiaase jongen uit Engeland, Herome. Samen kwamen we ook in de groep samen met wat oudere stellen (rond 60). Een nederlands stel, Australisch stel en nog een engels stel uit Bangladesh. Het weer die ochtend was vreselijk, het goot pijpenstelen en onweer. Dus met mijn regenjas aan en daarover een poncho begonnen ik aan de tocht. Helaas door het weer waren er ook heel veel wolken en was er dus geen uitzicht. Na 1,5 uur lopen hield de regen op en trok het open. Eindelijk uitzicht! Rijstvelden, eindeloze rijsttrappen op de bergen. Dit is waar Sapa om bekend staat. De enorme rijstproductie van Vietnam komt hier voornamelijk vandaan. Vanaf het moment dat we met onze gids (lokaal meisje) begonnen te lopen, renden er allerlij vrouwtjes achter ons aan. Die zijn natuurlijk volledig getrained op touristme en beginnen direct allerlij vragen in het engels te stellen. Ze dragen traditionale kleding en sommige hebben zelfs een baby op de rug gebonden. Uiteindelijk willen ze natuurlijk dat je wat van ze koop op het eind. Dus ze lopen 2 uur lang mee en met de lunch storten ze zich compleet over je heen haha! Uiteindelijk dus een etui'tje gekocht en een armbandje. Daarna hebben we ze weg gejaagd want het ' YOU BUY FROM MEEEEE' konden we niet meer verdragen. Vervolgens naar een homestay gewandeld. Prima huisje met bedden/matrassen en klamboe's. Vlak om de hoek zat een leuk cafe'tje, van een Nederlandse man die met een Vietnamese getrouwd was. Hij had een warm kolen kacheltje en Nederlandse chocolade melk! Sapa was namelijk ijskoud; 12-15 graden, dus aan het eind van de dag hier lekker opgewarmd.

Die nacht goot het en onweerde het. Gelukkig klaarde het de volgende ochtend weer op en wandelde we verder. O.a. een waterval gezien en weer lunch met vrouwtjes en kinderen die je belagen met troep. Daarna terug richting trein en uiteindelijk volgende ochtend vroeg aan gekomen (5 uur 's ochtends) in Hanoi. Om 8 uur 's ochtends werd ik al weer opgepikt voor Halong Bay. Met een busje rij je 4 uur lang naar Halong City, hier word je, net als de andere massa toerisme' aan boord geladen. Ik had leuke mensen op mijn boot, o.a. 3 internationale studentes uit Maastricht, 3 leuke Engelse en een leuk Schots stel. De boot had mooie slaapkamers en ik deelde er een met een van de studentes. Na de lunch zijn we gaan kanoen en naar een grot gegaan. Onze tourguide was een ventje van 24 en leidde ons rond door de grot: 'surprising cave'. In deze grot kon je allemaal dieren zien in de vormen van de stalig tieten en mieten. Best geestig, voornamelijk onze tourguide was volledig in zijn nopjes toen hij ons zelfs een penis kon aanwijzen in een steen. Hij had het niet meer van de pret, erg geestig. Daarna terug op de boot, genieten van het uitzicht en avond eten. 'S avonds kaartspelletje gedaan en uiteindelijk, zoals hier op elke hoek van de straat en elke andere boot; karaoke.

De volgende ochtend werd ik afgezet op Cat Ba Island. Het twee na grootste eiland van Vietnam. Hier ging ik met 2 russen naar het National Park, een steile wandeling van 2 uur. Prima tocht, maar inmiddels heb ik al genoeg jungle gezien, dus voor mij niet meer zo boeiend. Wel erg mooi uitzicht vanaf de berg. Daarna ben ik naar het hotel gebracht, grappig genoeg was ik de enige gast?! En had een prachtige hotelkamer. Er was een optie om vervolgens naar Monkey Island te gaan om letterlijk Aapjes te kijken. Echter was ik best moe en had ik geen zin om weer verscheept te worden dus besloot ik een scooter te huren en rond het eiland te gaan. Ik heb een Fort Cannon bezocht. Hier was een kleine ondergrondse tunnel te zien, gebouwd door de Jappaners in WOII en later gebruikt door de franse en vietnamesen. Er waren dus ook 2 grote franse kanonnen. Aangezien dit fort een uitkijkpost was had je tevens mooi uitzicht over het eilanden en de baai erom heen. Daarna op mijn scootertje weer op pad gegaan. Ik vond een strand met een resort zonder gasten en een prachtige bar aan het strand. Hier heb ik lekker genoten van een thee, het uitzicht en geskyped met Jeroen. Hoe gek is dat? Internet letterlijk op het strand wat mogelijk maakt, dat je aan de andere kant van de wereld gratis kan bellen met camera aan!
Na het strandje nog een hospital cave bezocht. Deze grot is gebouwd in 1963 door de vietnamese. Deze grot was bestendig tegen bommen en hier was dan ook een ziekenhuis, een zwembad, trainingsplek en theater voor soldaten tijdens de oorlog tegen Amerika. Uiteindelijk nog een beetje rond getoured op de scooter en lekker een biertje gedronken in een cafe met uitzicht op de vissersbaai. Vervolgens gegeten en lekker op tijd naar bed. Volgende ochtend al weer vroeg opgehaald om met boot en bus naar Hanoi terug te gaan. In Hanoi direct weer opgehaald om met de nachtbus naar Hue te gaan. Ik reis nu een behoorlijk stuk sneller dan dat ik hiervoor deed. Alles in Vietnam gaat ook voornamelijk via tours. Het is veel moeilijker om hier zelf op pad te gaan om de omgeving te ontdekken. Vietnam is voor mij echt een groot verschil in vergelijking wat ik hiervoor allemaal gezien en gedaan heb. Ook het type tourisme is anders. Gezinnen en ouderen kunnen hier gemakkelijk op vakantie. Er zijn dus meer 'vakantie gangers' ipv 'backpackers'. Tevens heb ik een beetje haast want ik moet 27 April in Ho Chi Mihn zijn om Flip op te pikken. De afstanden die ik hiervoor moet afleggen zijn ook een stuk langer en nemen meer tijd inbeslag. Ik heb wel een leuk australisch meisje in de bus net ontmoet. Zij gaan vandaag al naar Hoi An en we hebben afgesproken daar te meeten en samen een stukje te reizen.

Vandaag bekijk ik eerst Hue, een easy rider neemt me mee op pad. Een mannetje op een motor laat je de omgeving zien (12 dollar) voor een hele dag. Ik denk dat ik morgen door naar Hoi An ga voor een paar dagen. Met het australische meisje ga ik een plan maken om samen een paar dagen een easy rider tour te gaan doen. Op de motor achterop door de binnen landen van Vietnam. Foto's komen nog, ik ben mijn kaarlezer vergeten. Dus ergens deze week of bij mijn volgende blog komen foto's.

Tot zo ver dus hele nieuwe indruk van Vietnam, heb erg veel zin in Hoi An. Hier kan je alles laten maken wat je maar wilt in de zin van schoenen, kleren, tassen etc! Dus shoppen!

Philip en ik vliegen nu trouwens 3 juni terug naar Amsterdam waar we in de ochtend van 4 juni zullen arriveren. Nu ga ik weer op pad, het weer is goed, temperatuur weer warmer en zon!

Liefs Nicoline