Lieve allemaal,

In NaTrang besloten Danielle en ik een motorbike tour te nemen van NaTrang naar Ho Chi Mihn. Op deze manier zouden we door de Centrale Hooglanden van Vietnam reizen i.p.v. de toeristische route die de meesten mensen nemen langs de kust. Ik dacht dat ik al heel wat van Vietnam gezien had, maar tijdens de motor tocht kwam ik erachter dat de plekken die ik gezien had, slechts een stuk Vietnam was, gemaakt voor toeristen en rijke vietnamesen. Het echte Vietnam zag er daarin tegen heel anders uit...

Dag 1. We vertrokken in de ochtend vanuit het drukke, welvarende, toeristische Na Trang. Ik achterop bij Mr Bon en Danielle (mijn Australische vriendin) achterop bij Mr Son. Eenmaal uit vertrokken uit de stad kregen we een tussenstop bij een traditionele weverij. Deze vrouwen woven traditionele matjes gemaakt van riet. Deze matjes waren oorspronkelijk bedoeld om op de slapen maar aangezien de meeste Vietnamesen nu een matrasje kunnen veroorloven worden ze gewoon gebruikt om op te zitten. De armen, slapen uiteraard nog steeds op deze matjes.
We reden verder, langs een rijstpapier fabriekje. Afgelopen dagen heb ik al veel loempia's gegeten en traditioneel vietnamees eten waarbij vaak rijstpapier wordt gegeten. Nog steeds wordt dit papier handmatig gemaakt, indrukwekkend om te zien. Vietnam toch minder westers dan ik dacht. Op richting de bergen, een klim met de motor richting de 1500 meter hoogte. Een stukje kouder in de bergen en vervolgens ergens lunch waar we Teresa en haar Easyrider ontmoetten. Een meisje uit Denemarken, omdat het ons gezellig leek reed ze met ons mee. We komen aan in Dalat (centraal vietnam). Heel veel plantages, bloemen, koffie, thee etc. Indrukwekkend om te zien, totaal niet toeristisch maar gewoon lokaal platteland. Hier in de buurt was o.a. een tempel die we bezochten, mooi om te zien vanwege zijn mozaiek en Buhda van bloemen. Ook namen we een bezoekje aan het oude treinstation van Dalat. Gebruikt in de oorlog, nu een bezienswaardigheid voor (de enkele) toerist. In Dalat komen we aan in het hotel, tot mijn verassing is mijn champoo-fles geknapt in mijn backpack door de luchtdruk in de bergen. Maar achja, zo lang het geen zonnebrand creme is, is het niet zo erg.

'S avonds arriveren nog 2 deense meisjes met hun easy riders. Met zn alle uiteten in een lokale tent. Daar hoort lokale rijstwijn bij en bier. Een gezellige avond en vervolgens met zijn alle (en voor het eerst) naar een Karaoke bar. Met hard en ziel werd er gezongen en ik heb enorm gelachen met Danielle en Teresa. Uiteindelijk niet te laat naar bed gegaan, volgende dag weer vroeg op pad.

Dag 2. Een bezoek aan 'Crazy House'. Een heel appart gebouw/huis met bijzondere architectuur die doet denken aan Gaudi. Wel mijn stijl, dus ik vond het erg leuk. Ik kan er weinig overzeggen, dus om een indruk te krijgen is het leuk om de foto's te bekijken. Eigenlijk heel random zo een architectonisch gebouw/museum in het platteland van Vietnam. We reden door en stopten bij een dikke grote witte Budha. Deze Buhda is kennelijk erg bekend in Vietnam en veel terug te vinden op foto's. Maar aangezien al het toerisme aan de kust zit en geen toerist het binnenland bekijkt, waren we wederom te enige westerlingen. Het leuke van de hele motor tocht in het algemeen was, dat we de enige blanken waren. Slechts enkele andere easyriders tegen gekomen, maar over het algemeen waren wij de grote attractie voor de lokale bevolking, ipv dat wij attracties bezochten. Onderweg ook nog een stop bij een koffieplantage. Vietnam is het 2 na grootste export land van de wereld (nr 1 is Brazilie). De meest bijzondere en duurste koffie van Vietnam is de wezel koffie. De koffiebonen worden aan wezels gevoerd, die door hun vertering een extra smaak aan de bonen geven. Die poepen ze uit en de mensen halen de bonen weer uit de poep. Vervolgens worden de bonen geroostert en verwerkt tot koffie. De koffie is extreem duur en er is zelfs neppe wezel koffie in omloop. Uiteraard wilde ik wel wat van deze koffie proberen en ik moet eerlijk bekennen dat het erg lekker was, maar niet bijzonderder dan andere koffie. Op deze plantage konden we ook een paar wezels bewonderen, niet heel bijzonder want die lagen slapend in een hoekje van hun ren.
In de middag onder weg naar 'Lak Lake' begon het te regenen en onweren. Met regenpakken aan door de binnen landen scheuren. Toch wel gaaf en indrukwekkend, zelfs als het regend! Eind van de dag kwamen we aan bij een prachtig klein dorpje en groot meer, omringd met bergen. Enkele toeristen komen hier voor een olifanten tocht, maar in het hele dorpje waren misschien maar 2 hotels. Wij overnachtte in een 'Long House'. Traditioneel lang huis op palen en met een speciale trap. Deze huizen zijn oorspronkelijk ontworpen om beschut te blijven tegen de wilde dieren, vandaar ook de apparte trap (een soort ladder) zodat de dieren niet omhoog konden klimmen. 'S avonds hebben we wederom weer genoten van de karaoke.

Dag 3. In de ochtend bezochten we een childcare. We hadden lolly's gekocht om uit te delen aan de kinderen. Danielle, die oorspronkelijk kinderjuf is, was helemaal in haar ellement. Na dit bezoek door naar een heuvel waar het oude vakantiehuis van de voormalige koning stond. De koning ging in dit gebied voornamelijk jagen, hij deed dit vanaf de rug van een olifant. De koning is na de tweede wereld oorlog afgezet. Vervolgens kwam Ho Chi Mihn aan de macht, die het leger tegen Amerika leidde. Momenteel is dit oude vakantie huis een hotel.
We reden door over het platteland en stopten bij een bakstenen fabriekje. Hier maken de boeren/arbeiders met de hand bakstenen van klei. Geen machines, slechts een machine die de bakstenen in stukken snijd (als het nog klei is). Onvoorstelbaar hoe hard deze arbeiders werken 24/7. Ze verdienen niks, werken in enorme hitte en doen dit waarschijnlijk de rest van hun leven. Eigenlijk triest om te zien dat deze mensen geen andere keuze hebben. Het klinkt heel logisch allemaal, maar toch besef je toch echt even meer als je dit soort mensen met je eigen ogen zien in deze omstandigheden, hoe enorm veel geluk wij hebben thuis. Als wij onze baan/studie niet leuk vinden, dan stoppen we toch gewoon? En dan zoek je iets anders. Keihard om deze mannen en vrouwen met bakstenen te zien zeulen met besef dat zij geen andere keus hebben.
Vervolgens zagen we ook een passievruchten boerderijtje. Wederom een klein krakkemikkig hutje waar een heel gezin in woont wat de kost verdient met passievruchten. Volledig afhankelijk van het weer of ze dat jaar wat geld gaan verdienen of niet. Wederom kan je, je niet voostellen om in zo een hutje te leven en 1 kamer te delen met een heel gezin. Aan de overkant van die boerderijtje een cashewnoten boerderijtje. Met de hand kraakt een vrouwtje noot voor noot open. Een rot klus!! We reden verder en genoten van het uitzicht. Maar wat een wake-up call. Ik dacht dat Vietnam eigenlijk behoorlijk westers was, dat is het ook, maar alleen in de grote steden of aan de kust waar het toerisme zit. Neem eens een kijkje in de binnenlanden van Vietnam en dan besef je dat een hele hoop mensen nog in grote armoede leven en de kost verdienen met hard rot werk. 'S avonds komen we in een stadje aan. Wederom wordt er naar ons geroepen, gezwaaid en naar ons gekeken. Toch wel grappig nog steeds. Mensen kijken voornamelijk vol bewondering naar onze blanke (nu in middels wel bruin hoor!) huid en we zijn natuurlijk nog steeds behoorlijk lang ivm de gemiddelde vietnamees. S avonds heerlijk gegeten wederom in een lokaal tentje. Het beste eten van Vietnam is te vinden in de meest simpele tentjes. Plastic stoelen en ijzeren tafeltjes. Restaurants zijn voor toeristen, eten vaak niet heel lekker, duur en inpincipe betaald je alleen voor de service en fancy tafel waar aan je zit.

Dag 4. We komen aan in een nature park. Een ochtend relaxen bij een waterval en prachtig meertje. Fel blauw water, natuurlijk geen enkele toerist en prachtig bos! Eerst geshopt op de lokale markt zodat we een heerlijke fruit picknick hadden. Een ontspannen ochtend na 3 dagen lange motor tochten. Na het park rijden we een groot stuk over The Ho Chi Mihn Trail. De belangrijkste route die Zuid en Noord Vietnam verbond in de Vietnam oorlog. Deze route ligt helemaal tegen de grens van Cambodja en heeft dus veel historische waarde. In de toekomst gaan ze deze route waarschijnlijk (helaas) gebruiken als een toeristische trekpleister.
Nog steeds ben ik samen met Danielle, Teresa en de easy riders. Eind van de dag kwamen we weer aan in een lokaal stadje. De mensen van het hotel (gerunt door een familie) waren beneden met zn alle aan het eten en drinken. We werden uitgenodigd erbij te zitten, want onze 'hoofd easy rider' Mr. Son kent de familie goed. Ze dronken voornamelijk veel shots rijstwijn. Gelukkig gingen we na niet al te lange tijd eten, zonder Teresa en haar easyrider. Echter had Mr. Son denken we, wat te veel van de rijstwijn op. Aan tafel deelt hij zijn fustraties over Teresa, dat zij met haar easy rider mee lift op zijn 'service'. De easyrider van Teresa spreekt niet zo goed Engels en volgde onze easyriders de hele tour. Kortom, hij hoefde eigenlijk niets te doen want Teresa trok met ons op, dus ook met onze easy riders. Tot onze verbazing was Mr. Son behoorlijk verontwaardigd en gaf Teresa de schuld over het mee liften op zijn kosten. Mr. Pon was (vertelde hij me later) het helemaal niet eens met Mr Son en verontschuldigde zich voor de uitbarsting. Al met al kwam het goed en ik het Mr. Son gezegd dat als hij daar zulke problemen mee had, dat gewoon dag 1 had moeten zeggen tegen ons en tegen Teresa en haar easyrider. Hij kwam er na 4 dagen mee en naar mijn mening is het dan een beetje zijn eigen schuld dat hij er zo mee zat. Hij gaf me enigzins gelijk.

Dag 4. Volgende dag waren Teresa en haar easyrider vroeg in de ochtend vertrokken naar Ho Chi Mihn. Wij hadden nog een extra dag. Een lange dag richting een stadje dicht bij Ho Chi Mihn. Weer een prachtige tocht met uitzicht over cashewnoten plantages en we bezoeken weer een fabriekje waar allemaal arbeiders aan de slag zijn om de noten open te kraken. We zien onderweg ook een hoop rubberplantages. De rubber druipt vanuit bomen in bakjes. Tot mijn grote interesse, zie ik hoe de man van de rubberplantage hond aan het bereiden is. Hij is bezig met het in stukken hakken van de kop. Ik onder weg al ergens een bereidde/geslachte hond zien hangen, maar nu de meester aan het werk! Het schijnt dat het gerecht hond, uit het noorden komt, echter heb ik het daar helemaal niet gezien. Maar dat komt denk ik, omdat ik alleen de toeristische plekken in het noorden van Vietnam bezocht heb. In de oorlog zijn veel mensen van noord naar zuid gevlucht en daarom zie je dat mensen in het zuiden ook hond eten. Ik ben natuurlijk veel te nieuwschierig hoe ze die hond dan eten, dus uiteraard heb ik foto's gemaakt.
We komen vroeg aan in het hotel (2uur) en zijn kapot. Danielle en ik doen een dutje, kijken (eindelijk en voor het eerst na 2 maanden!!!) een film. We gaan naar de lokale supermarkt waar we weer een ware attractie zijn. In de supermarkt staat een mannetje op een meter afstand met grote ogen naar me te staren, als ik verder loop, looptie mee. Buiten drinken we koffie aan een barretje waar een Vietnamese engels leraar een gesprek met ons start. Zijn dochtertje van 8 had nog nooit blanke buitenlanders gezien, dus dat was een ware ervaring voor haar. De engels leraar was ontzettend aardig en nodigde ons uit om naar zijn middelbare school te komen om met zijn leerlingen te spreken en engels te oefenen. Helaas hadden we geen tijd maar toch weer bijzonder om een lokale man over zijn land te horen vertellen. Ik heb gehoort van veel mensen dat Vietnamesen onaardig zouden zijn.
Mijn ervaring is echter dat Vietnamesen ontzettend aardig en gastvrij zijn. Het is het massa toerisme aan het strand waar ze een hekel aan hebben, veel russen en rijke toeristen die met geld smijten. De gemiddelde Vietnamees heeft niet eens genoeg geld om een paspoort te kopen waardoor ze het land niet eens uit kunnen. In de binnenlanden van Vietnam zullen de mensen je aanstaren, maar zodra je een lach op je gezicht tovert, lachen de mensen terug en zullen ze zwaaien. Ze zijn meer dan blij om hun huis of kinderen aan je te laten zien en hun cultuur met je te delen.

Vandaag (dag 6) zijn we aangekomen in Ho Chi Mihn. De motortocht beviel zo goed en heeft me zo een goed beeld van het 'echte' leven van Vietnam gegeven, dat Danielle en ik besloten hebben de tocht te verlengen naar de Mekong Delta. We gaan nog drie dagen op de motor verder reizen. Vanavond haal ik Philip op van het vliegveld en ben enorm benieuwd wat hij er van gaat vinden maar ook ontzettend blij dat ik hem nog een stukje kan laten zien van Vietnam buiten het massa toerisme om. Eerst even twee dagen bijkomen en dan gaan we weer door.
Afgelopen dagen zijn snel gegaan. Ik baal dat ik het Noorden van Vietnam niet op deze manier gezien heb, helaas alleen de twee toeristische trekpleisters. De volgende keer zou ik graag de bergen van Noord Vietnam in gaan. Iedereen die ooit nog naar Vietnam wilt gaan, kan ik deze motor tour erg aanraden, de toeristische trekpleisters zijn heerlijk voor vakantie, maar het is toch wel heel bijzonder om juist de binnen landen te bekijken.

Nu eerst bijkomen en foto's komen eraan. En met heel veel plezier ga ik zo naar het vliegveld om Flip op te halen. Na ruim 2,5 maanden!

Volgende blog schrijf ik over de Mekong Delta.

Liefs Nicoline