Lieve allemaal,

Dit wordt mijn laatste blog. Momenteel zijn we net aangekomen in Bangkok, ik ben weer terug bij start. Eerst nog een update over Siem Reap.

Aangekomen in Siem Reap op donderdag 23 mei. Een prima hotelletje met zwembad en airco, want de temperaturen zijn inmiddels behoorlijk hoog (37 graden) waardoor slapen met een ‘Fan’ niet meer te doen is. Philip was inmiddels bij gekomen van zijn dag ziek in Phnom Phen. Echter begon ik steeds meer pijn te krijgen aan mijn hiel, waar sinds Chi Pat een blaar had gezeten, die weleenswaar genezen was. De wond van de blaar bleek dicht maar tocht ontstond er onderhuids een vreemde zwelling.
De volgende ochtend zijn we met een tuktuk om 04.30 vertrokken naar het Angkor Wat tempel complex om de zonsopgang te bekijken. Angkor Wat is tevens ‘de’ toeristische atractie van Siem Reap en een van de zeven wereldwonderen. Inderdaad aangekomen in het donker, verscheen het licht langzamerhand van achter de enorme tempel met mooie weerspiegeling in het water. Toch was ik erg moe nog van de vorige dag reizen en zijn we rond 06.30 nog even terug met de tuktuk naar het hotel gegaan om nog even te slapen en te ontbijten om vervolgens terug te gaan. Eenmaal bijgekomen na wat slaap zijn we meer tempels gaan bekijken. Erg indrukwekkend vanwege de massale omvang van het gehele complex van honderden jaren oude tempels. Het moet een prachtige tijd zijn geweest waarin Cambodja machtige heersers kende met vele schatten en rijkdom. Door vele oorlogen met o.a. buurlanden Thailand en verwaardelozing zijn er slechts ruines over. Bepaalde delen zijn zelfs deels ‘opgeslokt’ door de jungle, een prachtig gezicht. Enorme bomen met gigantische wortels die zich als slangen om de ruines hebben geworteld. Onze favourite tempels waren voornamelijk; Ankor Thom en de Bayon. Een tempel complex met dus veel bomen en de Bayon is een prachtige tempel met letterlijk; vele gezichten. Prachtige afwerking van decoratie in de stenen, voornamelijk gezichten van goden. De verkleuringen in de stenen door alg geven de stenen een mooie groene glans op verschillende plekken. Inmiddels begon het lopen steeds meer pijn te doen en werd ik steeds vermoeider. Dus besloot ik vrijdag na dag 1 tempels bezoeken toch lang de dokter te gaan. Daar werd het vermoeden dat er onder de huid een laag pus was gevormd, bevestigd. De dokter bood me 2 opties: 1 = opensnijden en antibiotica kuur (die ik van huis mee had was niet voldoende), 2 = niet opensnijden, antibioticakuur en als dat niet helpt terug komen en alsnog opensnijden.
Uiteindelijk was optie 1 het beste, alle troep eruit en aan de medicijnen. Gelukkig viel alles mee, plaatselijk verdoofd en dokter maakte alles goed schoon. Vervolgens 7 antibiotica pillen per dag waarvan ook nog eens twee verschillende soorten. Daarbij kwamen nog 2 pillen per dag tegen zwelling en pijnstillend. Kortom 9 pillen per dag! Maar lopen daarna was direct een stuk aangenamer aangezien alle druk van het pus er nu uit was. De volgende dag dus weer tempels bezocht waaronder de Bayon. We besloten vanwege tempratuur en zon (waar ik door de antibiotica niet lang in mocht) ‘s ochtends activiteiten te doen en op het heetst van de dag terug naar het hotel te gaan. Vervolgens weer op pad voor het avond programma. Siem Reap is vrij klein en heeft een heel toeristisch maar gezellig centrum. De ‘pubstreet’ ontbreekt hier niet en het barst dan ook van allerlei massage tenten, marktjes, winkeltjes en live music tenten. Helaas door de antibiotica geen drankjes voor mij, maar dat geeft je het inzicht dat een ginger ale toch ook wel eens heel lekker kan zijn!

Graag wilden we nog een kookles doen. Een middag van 12.00 tot een uur of 16.00 hebben we een kookles gedaan waar ook deels van de kosten naar een lokale organisatie gaat (HUSK). De kookles vond plaats bij een prachtig hotel vlak buiten het centrum van Siem Reap. Voorafgaand aan het koken bezochten we een klein gezinnetje die o.a. gesteund worden door HUSK. Een vrouw van 26 met haar man van 29 en 3 kleine kindjes woonden in een mini huisje gebouwd van hout. In het regenseizoen werken zij op de rijstvelden. In het droogseizoen probeerd de man wat bij te verdienen met klusjes als ‘motor’ taxi. Erg gek om een stelletje van ongeveer onze leeftijd te zien met drie kinderen in die leefomstandigheden. HUSK had dit gezinnetje een WC gegeven, een houten hutje vlak naast hun woning. We gaven het gezin een zak rijst en gingen vervolgens aan de slag voor de kookles. Een prachtige buiten keuken en een prive les want er waren geen andere mensen! Erg leuk om te doen, beide een eigen voornuisje waar we fresh springrolls, curry en een lokaal toetje leerde maken. Aan het eind van de kookles een romantisch tafeltje op het water waar we onze eigen gerechten op mochten eten. Echte aanrader!
Verder hadden we gehoort dat er in het centrum ‘Centre for physcial handicaps’ zat. Interessant voor mij om te bezoeken aangezien dit centrum protheses voorziet voor mensen met amputaties. Een groot probleem in Cambodja omdat veel mensen nog ledenmaten verliezen door het exploderen van oude mijnen of door verkeersongelukken. Niet kort geleden (2013 nog) werd dit centrum nog gesteund door een Belgische NGO handicap International. Helaas zijn zij gestopt met het financieren van dit centrum wegens vele andere projecten die zij ook in Cambodja steunen en waarschijnlijk omdat dit centrum nu ook deels door de overheid wordt gesteund. Alsnog mag dat niet echt een naam hebben en kunnen ze door het gemis van de NGO veel minder lokale mensen helpen. Het grootste probleem is dat veel arme mensen van het platteland naar het centrum moeten komen en geen vervoer kunnen veroorloven. Toen de NGO nog steun gaf werd er gratis vervoer geregeld voor de patienten. Het centrum zorgde daarna dat de patient een aangemeten prothese kreeg en vervolgens therapie. Een opgenomen patient verblijft 2 weken in het centrum om de protheses te passen/ aanpassen en vervolgens om te oefenen met lopen. Een prothese kost incl. alle services 300 dollar. Deze worden voor de bevolking dus gratis ter beschikking gesteld maar momenteel is er niet meer genoeg geld om alle mensen te helpen en kunnen niet alle mensen dus naar het centrum komen. Dit vormt een probleem, want o.a. boeren met amputaties die ver op het platteland wonen, kunnen dus geen prothese komen halen en dus niet werken op het land, wat weer een groot gemis is voor het inkomen van het gezin van de boer etc.
Daarbij helpt het centrum ook kinderen met cerebrale parese, verlaming die het kind vaak oploopt tijdens de zwangerschap, door bijvoorbeeld roken en drinken van de moeder. Veel arme vrouwen op het platteland zijn niet ontwikkeld en weten dus ook niet de gevaren van roken en alcohol op de foetus. Daarbij houden ze ook niet in de gaten of slaan ze niet alarm als de baby koorts heeft. Wat ook kan leiden tot cerebrale parese. Kortom een hoop problemen die momenteel nog spelen in Cambodja met betrekking tot de fysieke gesteldheid. Op dat moment probeer je de gekste dingen te verzinnen om een oplossing voor al deze mensen te bedenken maar toch kom je dan op 1 antwoord en oplossing uit; Geld… Er is te weinig geld, er zijn veel mensen met een goeie wil, er zijn mensen / dokters/ techneuten etc die een oplossing kunnen bieden maar de mogelijkheid is er niet om het te financieren. We hebben een kleine donatie gedaan aan het centrum en probeerde ‘s avonds wat te brainstormen over wat wij als westerlingen nog kunnen doen. Inspirerend maar ook een gevoel van machteloosheid.
Maar goed.. verder hebben we nog een atelier bezocht. We wilden al een tijdje een mooi beeldje kopen in Azie als mooie decoratie voor in huis later. Dus leek het ons leuk om eerst eens te zien waar zo een beeldje vandaan komt. Erg leuke rondleiding gehad in een van de vele ateliers. Er goed is te zien dat lokale mensen hier een kans krijgen om een echte kunstenaar te worden. Ze bieden o.a. ook gehandicapten en doven een kans en zorgen voor goede werk omstandigheden. Leuk om te zien hoe beeldjes ‘oud’ worden gemaakt. Door lagen van materialen en verf wordt een splinter nieuw stukje hout omgetoverd tot een oud lijkend relequi. Het eind van de dag hebben we een mooi bronze beeldje van Budha gekocht.
De laatste dag in Siem Reap hebben we geminigolfed. Een leuke kleine onderneming van een lokale Cambodjaan. Hij is de minigolf vorig jaar gestart en het ziet er naar uit dat zijn bedrijfje begint te lopen. Erg grappig, je golft door miniaturen van de tempels heen. Een aanrader voor een grappige activiteit tijdens een bezoek aan Siem Reap. Onze laatste avond gegeten bij Terasse des Elephants, een chique frans hotel waar we eerder al een drankje hadden gedaan. De avond afgesloten met een tentje waar live muziek werd gespeeld. Westerse hitjes, gezongen door een Aziatische.

Op de weg naar Bangkok reden we langs het vliegveld. Herinneringen kwamen weer boven van het moment dat ik in mijn eentje in de taxi zat naar het grote chaotische centrum van Bangkok. Heel gek om weer op dat zelfde stuk binnen te rijden. Echt een gevoel dat het rondje nu af is. De reis die ik wilde maken is af, ik ben terug bij start. Het klinkt misschien gek, maar toch een trots gevoel dat het me is gelukt. Ik heb heel wat avonturen mee gemaakt op deze 3,5 maand durende reis, ontzettend veel gezien en ontzettend veel verschillende mensen ontmoet. Van westerlingen tot aziaten, van rijk tot arm. De ervaring die ik hoopte op te doen is zelfs meer dan ik had verwacht. Azie heeft me het besef gegeven hoe ontzettend goed wij het hebben in Europa en thuis. Hoe cliché het ook klinkt, met je eigen ogen op de feiten worden gedrukt laat toch zijn stempel achter. De reis was bijzonder, soms ook moeilijk, maar aan gemis naar huis doe je niks en moet je op dat moment jezelf toch kunnen redden. Ik hoop heel erg dat deze reis meer goeds in mij naar boven heeft gebracht en dat ik de herinneringen goed zal bewaren o.a. doormiddel van het blog dat ik de afgelopen 3,5 maanden heb bijgehouden. Verder verheug ik me er enorm op om terug naar huis te komen! Ik heb enorm veel zin in de stage die me staat te wachten, Amsterdam en de master studie die ik in September zal starten. Met heel veel plezier kijk ik terug naar mijn bijzondere reis in Azie, een ontzettend indrukwekkend werelddeel dat naar mijn mening iedereen gezien moet hebben!

Dit was het dan,

Liefs Nicoline