Lieve allemaal,

Zaterdag 27 April haal ik Philip 's avonds op van het vliegveld. Na bijna 2,5 maand eindelijk weer samen! Binnen 1 minuut weer helemaal gewent en enthousiast samen. Eenmaal aangekomen hebben we lekker bijgekletst en biertje gedaan in een leuk barretje vlak bij ons hotel. De volgende dag stond er een mooi programma klaar om Ho Chi Mihn City te verkennen.

We beginnen met een stadswandeling, oa langs het water en door grote brede straten. Ho Chi Mihn is naar mijn indruk toch anders dan Hanoi. Ondanks de vele scooters, toch minder druk. De binnenstad van Hanoi is ook duidelijk anders dan Ho Chi Mihn. Alles in Ho Chi Mihn is naar mijn mening moderner. We doen een ochtend koffie in een leuk tentje en wandelen verder langs het Opera gebouw en stadhuis. Tot zo ver erg mooie omgeving en mooie parkjes. We lopen door en naderen de Notre Dame en het oude postkantoor. Grappig dat je overal bij deze bezienswaardigheden, pas getrouwde stelletjes ziet die hun huwelijks foto shoots hier doen. Beide gebouwen erg mooi. Inmiddels wordt het al behoorlijk warm en in de middag sluiten de meeste musea. Om de warme middag uurtjes voordat het museum weer open gaat door te komen, zijn we naar de botanische tuin gegaan wat tevens ook een dierentuin is. Bizar hoe goedkoop de entree was, 1 euro p.p. en je kan naar de dierentuin! Dat kan je je in Nl niet voorstellen. De dierentuin was prima, de dieren zagen er opzich happy uit en hadden alles wat ze nodig hadden. We hebben hier even rond gewandeld en zijn toen richting de musea terug gelopen om hier in de buurt te lunchen. Een super mooie tent, heel goedkoop en heel lekker eten. Eerste Vietnamese hap voor Flip. Vervolgens naar het War museum. Erg indrukwekkend door de vele foto's die hier te zien zijn van de Vietnam oorlog. Veel slachtoffer foto's, o.a. veel verminkingen door Age Orange, de chemicalische stof ddie de Amerikanen in deze oorlog gebruikte om de jungle te ontbossen zodat ze de vijand konden vinden. Naast foto's ook oorlogsverhalen van uitgemoorde gezinnen en overlevenden. Eigenlijk te gek voor woorden dat zo een gruwelijke daden, vlak na de holocaust, gewoon weer worden herhaald, door Amerika! Je zou denken, we hebben geleerd van WO II, dit mag nooit meer gebeuren etc. etc. Maar de daden die in de Vietnam oorlog gepleegd zijn, zijn net zo gruwelijk als die in de tweede wereldoorlog. Schande schande schande... Echter.. het museum geeft een vrij eenzijdige blik van de oorlog. Voornamelijk Amerika wordt afgeschreven als de grote vijand en schuldige van alle gruwelheden en ellende. Er wordt niks tot nauwelijks iets verteld of laten zien over de gruweldaden van de Viet Cong. (De noord vietnamese strijders, die uiteindelijk de oorlog gewonnen hebben o.l.v. Ho Chi Mihn)

Na alle indrukwekkende beelden zijn we terug gewandeld richting het hotel over de Ben Thahn Markt. Een overdekte markt waar, (jawel!) Flip een mooie witte linnen broek scoorde. Uiteraard ook nog even een lokale hap proberen en daarna rusten en douchen in Hotel.
Ik had voor flip een verassing geregeld door een reservering te maken in de skybar; Chillbar van Ho Chi Mihn. Een super gave bar, met prachtig uitzicht over de stad en praktisch geen toeristen. Uiteraard met een cocktail genoten van de zonsondergang.
Vervolgens hebben we met mijn Australische vriendin Danielle afgesproken voor een hapje eten in een leuk tentje die ik als tip van andere reizigers had gekregen. Flip en Danielle konden het ook goed vinden en het werd een gezellige avond. De volgende dag werden we om 9 uur opgehaald voor de Easy rider tour door de Mekong Delta.

Met zn drieen op de motor met Mr Son, Mr Vohn en Mr Bamboo rijden we het chaotische Ho Chi Mihn uit richting de Cu Chi Tunnels. De tunnels die door de Vietnamesen tegen de Amerikanen gebruikt werd. De Amerikanen hebben tijdens de oorlog heel lang geen besef van het bestaan van deze tunnels gehad. Het bezoek aan de Cu Chi Tunnels is behoorlijk touristisch en eigenlijk niet zo heel boeiend. Ze laten je slechts een klein stukje van de tunnels zien. Verder algemene uitleg over het leven in de tunnels en schokkend om te zien, de enge vallen die ze maakten voor de amerikanen. 'Booby Traps' in de grond, waar een Amerikaan dan door heen zakte en vervolgens gespieced werd door bamboo speren. Een van de vele leuke grapjes die de Noord Vietnamesen tegen de Amerikanen bedachten. Ook was er een mogelijkheid om met geweren te schieten op schietschijven. Dit moesten we natuurlijk toch even proberen. Eerst wilde ik niet zo zeer, maar toen ik Flip zag schieten was het toch wel heel indrukwekkend, dus heb ik ook 2 keer geschoten met een M1 (zegt me niks hoor haha).
Na Cu Chi Tunnels door en onder weg nog wat stops langs oorlogs restanten. De route vond ik iets minder dan de route die we hiervoor gereden hadden door de Central Highlands van Vietnam. Wel opvallen dat de omgeving in de Mekong Delta toch heel anders is dan de rest van Vietnam, enorm veel palmbomen, heel veel groen, dichte bebossing en grote bruggen die schiereilanden met elkaar verbinden. Bijna een soort Zeeland zou je zeggen ;-).
Aan het eind van de dag komen we in een hele schattige guesthouse aan, ergens heel rustig gelegen tussen de grote bamboo bossen, bananen bomen en palmbomen. Met zn drieen een wandeling op het schiereilandje gemaakt over kleine paadjes en 's avonds heel lekker gegeten. De volgende dag verder gereden, de route nog steeds wat minder. Voordat we verder rijden komen we eerst langs een marktje waar ze een lokale delicatesse maken en verkopen; kokosnoot snoepjes. Tijdens dit bezoek drinken we bij een tentje lokale thee die ook een krokodil hebben in een hok. Ik buig me richting het hekwerk van het hok en staar naar de krokodil die langzaam mijn kant op beweegd...vervolgens een luide: KLAP en PLONS en mijn gil. Het beest had het zojuist op mij gemunt en bedacht zich dat ik wel een lekker hapje was, deze aanval had ik niet aan zien komen. God zij dank was het een volledig omsloten kooi en had de krokodil (die niet eens groot was) geen enkele schijn van kans. Maar mijn angst voor krokodillen is door deze aanval bevestigd en toegenomen. Ik zie ze liever op mijn bord liggen in een restaurant. Verderbezoeken we een zoogenaamde cobra boerderij. Helaas niet wat je zou verwachten, een grote massale vietnamese attractie. Eigenlijk een treurige dierentuin, we hielden het hier dan ook niet langer vol dan 15 minuten. De dieren in kleine hokken zonder beschutting of enkelijke natuurlijke omgeving. De slangen in allemaal hokken, eigenlijk totaal niet boeiend. Dus weer door gereden en onderweg een tempel bezocht. Danielle en ik hebben er inmiddels al vele gezien, dus voor Flip leuker dan voor ons. We gaan door naar het eilandje Ben Tre, waar voornamelijk lokale Vietnamese een dag met de familie doorbrengen. Een soort grote picknickplaats op het eiland met restaurantjes en 1 hotel. Wij overnachten in dit hotel en spelen gezellig kaartspelletjes buiten. 'S avonds na het eten nog gezellig een biertje en wijntje op het balkon en naar bed. De volgende dag vertrekken we voor onze laatste stop naar Can Tho. De route verbeterd hier aanzienelijk. We rijden door prachtige paadjes met palmbomen. Als een soort mieren onder varens door kruipen. Heel veel groen, stilte en wederom de hele tocht op de motor weer nauwelijks tot geen westerse touristen. We hebben genoten en komen begin van de middag aan in Can Tho, vlak voordat het weer betrekt. Hier nemen we afscheid van de easy riders en gaan met Danielle naar het hotel. Na alle noodles en rijst besluiten we onszelf op een westerse lunch te trakteren en genieten dan ook enorm van de pizza, aardappels en spagetti. Flip en ik wandelen daarna nog even rond en Danielle zou de volgende dag naar Phnom Phen vertrekken, dus moest een busticket regelen.
In de avond spreken we weer af voor gezellig eten. Een toptent waar we zelfs onze eigen wijn mee mochten nemen, keurig bedient werden en super chic zaten! Je gelooft niet wat de rekening was, 3 euro per persoon! 4 enorme en waanzinnig lekkere gerechten, soup, thee en bier voor Flip. Klinkt aantrekkelijk? We nemen afscheid van Danielle, die de volgende ochtend vroeg vertrekt. Ontzettend aardig mens en ik hoop haar ooit nog eens op te zoeken in Australie mocht ik daar komen.

Vandaag zijn Flip en ik om 5 uur 's ochtends opgestaan om the floating markets te bezoeken. We hadden via het hotel een bootje geregeld en geen idee wat we konden verwachten. Bij zonsopgang varen we weg in een klein bootje voor 2 personen. Na een uur varen komen we bij de eerste floating market. Dit zijn lokale mensen met vrij grote grove boten met een hoop fruit of groenten die ze aan mekaar verkopen. Niet per stuk, maar in grote hoeveelheden. Eigenlijk een soort groothandel op het water. Sommige boten totaal afgeladen, zodat ze behoorlijk diep in het water lagen. Het water in de Mekong iserg smerig, maar mensen doen hier alles in, haren wassen, kleren wassen, zwemmen, gebruiken het water als vuilnisbak en waarschijnlijk ook als toilet.
We varen weer een stuk verder, langs veel huisjes op hoge houten palen, vaak schots en scheef met de vraag hoe lang die nog overeind blijven staan. We naderen de 2e floating market, iets kleinere bootjes en het zag er naar uit dat de locals hier wel iets meer handelden per stuk ipv per grote hoeveelheid. De lokale bevolking scheen totaal geen last van ons te hebben en ging door met hun dagelijkse bezigheden op de markt, we waren met een paar enkele andere kleine bootjes praktisch weer de enige toeristen. Het vrouwtje van onze boot maakte intussen allerlei kunstwerken van bamboo voor ons, van rozen, tot insecten op stokjes (uiteraard van bamboo!) en beide een mooie armband. Verder meloen en mango en in een rustig tentje verborgen in een klein kanaaltje, lekkere ijskoffie. Intussen zijn we allebij behoorlijk moe van het vroege opstaan, en al ruim 4 uur onderweg. Rond een uur of 11.30 komen we terug en doen nog even een dutje in het hotel. Vervolgens lunch en nu dan achter de computer.

Morgen vliegen we om 1 uur naar het eiland Phu Quoc! Enorm veel zin in, we gaan oa een duikcursus doen en nog even een laatste keer ontspannen in een prachtig resort voordat we naar Cambodja gaan. Na Phu Quoc komt er weer een nieuwe blog aan en hebben we een plan gemaakt voor Cambodja. Voor dus ver houden we alle opties daar open maar hebben wel al wat enthousiaste ideeen.

Veel liefs Nicoline