Op naar Chi Pat.

Flip en ik wilde nog graag een trekking door de jungle doen, dus zijn we een paar dagen geleden richting Chi Pat vertrokken. Een natuurpark wat niet echt toeristisch is en ook niet heel makkelijk is om te bereiken. Het avontuur begon al met het busje vanuit Kampot. Een lokaal busje waarbij we achterin werden gezet tussen de locals. De achterbar was open en van kippenhok met kippen erin was een soort verlengstuk gebouwd voor extra bagage. Kortom al rijden met het gekwetter van de kippen achterin, op weg naar Andoung Tek vanuit waar we naar Chi Pat konden komen. Tijdens de rit werd de karaoke aangezet, oorverdovend in mijn oor aangezien ik met met mijn hoofd tegen de speaker zat. Nu is de muziek niet het ergste, maar voornamelijk het volume met de tenenkrommende hoge toonhoogtes. Om gehoorbeschadiging te voorkomen heb ik oordoppen ingedaan maar zelfs dat hielp nauwelijks. Eingelijk aangekomen in Andoung Tek, met de scooter (achterop) naar Chi Pat. Een eindje rijden met uitzicht over een groot dal. We zagen al donkere buien aankomen dus we hoopten Chi Pat te bereiken voordat het zou beginnen met gieten en onweren. Net op tijd voor de bui binnen, bij de office van het CBET. De organisatie die alles regeld in dit natuurpark. Tevens was er een grote happening want de studenten van deuniversiteit van Pnom Phen waren er ook voor een dag. Chi Pat zelf is een zeer lokaal klein dorpje. Niet meer dan een dorpsstraat van zandwegen en omgeven door bomen. Verder veel rondrennende kinderen, honden, kippen en varkens. Vervolgens onze trip geboekt: medium, 34Km wandelen, 2 dagen en 1 overnachting. Leek ons prima te doen....(to be contuined).
Vervolgens overnachten in de EcoLodge. Hier hebben we voornamelijk op onze kamer gezeten aangezien het buiten hard regende. S avonds werd het wel droog en hebben we op een terras avond gegeten. Hier ontmoette we ook een stel dat ecologisch onderzoek doet in het oosten van Cambodja. Zij vertelden ons het een en ander over de bossen hier maar ook over de bloedzuigers die kennelijk in de bossen leven.

De volgende ochtend om 07.00 ontbijten bij het CBET office centre. Hier kregen we ook een kleine backpack met hangmat erin en een deken. Voor de rest plek voor onze eigen spullen. Om 07.30 op pad. Onze gids, we weten niet hoe hij heette, sprak geen engels, maar sprak eigenlijk ook uberhaupt niet. Gids nummer twee ontdekte we pas na 10 minuten lopen. Hij liep achter ons en sprak ook geen woord engels. Beide lachten ze af en toe vriendelijk maar zeiden niks. Wel jammer, want hierdoor hebben we niets te horen gekregen over wat we zagen of waar we precies liepen.
Het begon verder allemaal prima. Ik heb zelfs een aap zien slingeren, waarschijnlijk een Gibbon (zeldzaam!) en langs het beekje waar we gingen lunchen zagen we een kleine slang. De lunch werd ter plekke klaar gemaakt op een kampvuurtje. Rijst en groente. Ondertussen ontdekte we al de eerste bloedzuigers. Kleine soort wormpjes die zich voorbewegen als een rups, op hun achterdeel kunnen staan en met hun kop de lucht in steken, opzoek naar een 'prooi'. Ze kruipen razend snel en doelgericht. Eentje was al halverwege mijn knie gekropen terwijl Flip een ander al probeerde dood te prikken met een stokje. Gelukkig hadden we lange broeken aan met onze sokken erover heen. Maar nog steeds blijven bloedzuigers ellendige onderkruipsels die zich vast zuigen aan je kleren of huid en zich zo klein kunnen maken dat je ze nauwelijks te pakken krijgt. Ze zijn glibberig en erg vervelend. Als ze je bijten is het in principe niet erg, je merkt het niet, (dat is ook vervelend) maar ze zijn ook moeilijk te verwijderen. Waar we lunchten kropen er zo nu en dan een paar voorbij. Opgeven moment kwam er een ander groepje aanlopen die juist vanuit de jungle terug liepen. Ik zag een grote bloedzuiger op de schoen van een van de meisjes en zei het tegen haar. Haar antwoord: Oh, no problem, there are lots overthere anyway!'. Oke.... slecht nieuws. Deze paar hier vond ik al verschrikkelijk, maar kennelijk stonden er nog een hoop kleine vriendjes op ons te wachten.
Na de lunch dus door, richting een moerassig gebied en ja hoor, ik keek naar mijn schoenen en daar waren ze. De gids plukte ze vanonze benen en schoenen af, terwijl zij zelf op slippers en in korte broek liepen. Regelmatig stopten ze om de bloedzuigers tussen hun tenen uit te pulken. Maar na het moeras werd het erger. We gingen de jungle dieper in en OVERAL waar je keek waren er bloedzuigers. Wel honderden! Flip en ik hebben echt in een nood tempo die jungle af gewerkt, elke seconde dat je voet op de grond stond, probeerde er een paar bloedzuigers omhoog te klimmen. We hebben bijna letterlijk rennend door het bos gelopen alsof we voetje van de vloer speelden. De gidsen vonden ons natuurlijk enorme aanstellers, maar dat maakte ons niet uit. Verder hebben we dus niet veel van het bos gezien haha omdat onze blik op de grond gefocussed was.
Eenmaal uit het bloedzuigerbos, had ik enorme open blaren gekregen op mijn hielen. Gelukkig liep het laatste stuk door een mooi stuk vallei met hoog gras en omvangen door heuvels bossen. Het water van Flip was ook practisch op, dus die kreeg last van de hitte. We concludeerden al snel dat we het een beetje onderschat hadden. Na 20 Km bereikte we een grote waterval waar we onder een dakje van bladeren zouden overnachten in onze hangmatten. Hier ontmoette we ook eenEngels stel wat per mountainbike was gekomen. Na even gezwommen te hebben met pijnelijke voeten zijn we gaan eten om een uur of 5. Daarna al relatief vroeg in de hangmat, na genoten te hebben van sterren kijken en het luisteren van geluiden in de jungle. 'S nachts had ik al weer een leuk probleem, mijn hangmat ging kapot, dus lag ik met mijn billen op de grond. De gids moest mijn hangmat komen maken, maar vervolgens was de hangmat zo strak bij mekaar gebonden dat ik als een soort mummy die zich niet kon bewegen in een cocon heb gelegen.
De volgende ochtend met een klein beetje tegenzin gingen we weer op pad. Dit keer hadden we alleen gekookt rivierwater mee. Mijn voeten deden erg pijn in de schoenen aangezien mijn blaren volledig open waren. Daarbij was het erg warm en liepen we in de volle zon. Gelukkig geen bos met bloedzuigers meer en aangezien de 'kust dus veilig was' kon ik de laatste 14km op mn slippers terug lopen. Doorweekt van het zweet kwamen we aan op de laatste 4 km. Flip kreeg enorme last van de hitte, we hadden bijna geen water en mijn kuiten waren verkrampt. Voordat we terug kwamen in Chi Pat hebben we eerst nog een waterval bezocht waar Flip net op tijd afkoeling kon vinden in het water tegen de oververhitting. Ook begonnen zijn schouders te verkrampen van de zware backpack. Beiden hadden we het wel gehad haha! Op de terug weg hebben we direct plannen gemaakt omde volgende dag uit te rusten op het strand. Eenmaal terug in het dorp voelde het toch wel gaaf. We hebben nog 2 uur lopen na zweten, compleet doorweekt en gutsend van het zweet. Die avond besloten we te overnachten in een guesthouse. Eigenlijk meer een soort van homestay, bij mensen thuis in het dorp overnachten in een eigen kamertje. Na een paar uur kwamen we weer bij. We hadden de tocht behoorlijk overschat, door de hitte, maar ook het eten wat je krijgt is eigenlijk zo weinig ivm wat je gewent bent. We hebben 2 dagen alleen maar witte reist met een klein beetje groente gegeten en een ei. Daarbij in een hitte van 35 graden lopen met weinig water.Al met al wel genoten maar volgende keer doen we liever een dagtochtje haha!
Uiteindelijk prima geslapen in het guesthouse, nadat de karaoke afgelopen was waarvan we 2 uur hebben mogen genieten van kattengejank. Nu zijn we in Sihanoukville en gaan we morgen naar een klein eilandje waar een duikschooltje net 7 bungalowtjes op een prive strandje heeft geopend. Er zijn daar geen wegen, alleen per boot kan je er komen. Dus we gaan bijkomen en waarschijnlijk duiken komende dagen.
Onze blaren (die we allebij op onze voeten hebben) moeten genezen en spieren rusten.

Liefs Nicoline