Lieve allemaal,

Na ons avontuur in Chi Pat zijn we met de bus naar Sihanoukville gegaan. Over het algemeen had ik niet al te positieve verhalen over dit oort gehoort. En die verwachting werd eigenlijk ook bevestigd bij aankomst. Een tuktuk zou ons wat guesthouses laten zien om in te overnachten. Dat werkt als volgd, een tuktuk driver wordt door een guesthouse/hotel betaald om gasten vanaf een bus station als eerst naar hun toe te brengen. Zo werden wij naar een, een of andere mega keten gebracht met wel 300 kamers. Verder overal snackbarren, massages, toerist offices etc. Het leek eigenlijk op Chersonissos of Salou. Uiteindelijk hebben we uit de lonely planet New Sea Villa guesthouse gevonden en de tuktuk chauffeur afgewimpeld.

Prima hotelletje, schoon en goedkoop. Alleen 's avonds kan je wat last hebben van de barren met muziek op het strand. Opzich zaten we in een prima straatje in Sihanoukville en gelukkig is het momenteel laag seizoen wat denk ik ook enorm scheelt. Wel leek het ons een goed idee om de volgende dag direct door te gaan naar het eiland Koh Rong Samloem. Hier hadden we beiden al veel positieve verhalen overgehoort, een prachtig eiland met nauwelijks nog resorts en toeristen. Ook wilden we graag nog een keer duiken dus vonden we een combinatie bij EcoSeaDivers. Afgelopen April hebben zij een gloed nieuw bungalow parkje geopenend met 7 bungalows. De volgende ochtend zouden we rond een uur of half 9 met de boot vertrekken.

Eerst nog een avond Sihanoukville. Vooraf aan de avond nog een uurtje blog geschreven en daarna een drankje bij een leuke backpackers tent: Big Easy. In de avond naar het strand vol met barren en muziek, maar ook veel straatkinderen en 's avonds prostituees. Opzich vonden we wel een leuke bar met muziek waar we een borrel zijn gaan drinken. Daarna uit eten bij een pizzaria. Na 3 dagen ontbijt, lunch en avond eten met rijst hadden we weer eens zin in een ordinaire westerse maaltijd. Vervolgens terug naar de barren op het strand om eens een kijkje te nemen in de party scene van Sihanoukville. Uiteindelijk moest Flip toch echt nog een keer naar een goede backpackers party en zo eindigden we in een tent waar gratis bier werd geschonken, shots werden uitgedeeld, en jeugd aan het dansen was. Niet al te lang gebleven maar toch hebben we ons uiterst vermaakt met dansen en mensen kijken.

Op naar Koh Rong Samloem de volgende ochtend. De tocht duurde een uur of 3 en op zee zagen we al wat bewolking en in de verte grote regenbuien (regenseizoen start deze maand). Vervolgens naderde we een eiland met kleine witte strandjes en nog relatief dichte bebossing. Geen wegen, geen gebouwen, slechts enkele kleine hutjes om de zoveel kilometer. Een lange pier en een verlate 1,2 km strand. We kwamen aan en aangezien het bungalow resortje pas net geopend was, moest er inderdaad nog veel gebouwd worden. Ondank dat het een beetje rommelig oogde, overal nog hout en bouwmateriaal, was het terrein groot genoeg om je er niet aan te kunnen storen. Ons bungalowtje was splinternieuw en 3 meter voor je hutje was al het strand. Vanuit het bed had je uitzicht op zee.

Het restaurant was heel simpel, geen menu, maar dagelijks een buffet en that's it. Simpel, maar lekker. Die middag klaarde het op en hebben we heerlijk, als enigen, op het strand gelegen. Geen luxe ligbedden, maar gewoon een handdoekje en stoeltje. Keek je naar links, zag je niks behalve wit zand, keek je naar rechts, hetzelfde. Voor totale rust is dit eiland een perfecte locatie! Eind van de dag betrok het weer, weer een beetje, maar zelfs dan kon je lekker een boek lezen in je hangmat onder het afdankje van het bungalowtje.

De volgende ochtend besloten we weer een diepzee duik te doen. Top aan dit 'resort' is dat er een boot klaar ligt aan de pier, en niet nog eerst 1,5 uur bezig bent met varen naar een duikplek.

Vooraf aan het duiken hebben we trouwens heel sportief hardgelopen over het strand en gezwommen, dat moet ik natuurlijk wel nog even melden.
De duik was prachtig, het weer was nog steeds betrokken met een beetje regen, dus liever onderwater dan bovenwater. We zagen enorm veel leven onderwater. Heel veel vissen, Philip wees me opgeven moment een enorme (1/2 grote zilveren) vis aan die vlak langs onze hoofden zwom. Ook zagen we een blauwstaart rog, met een fluoriserende blauwe staart, onder een steen. Verder genoten van alle vissen, kleuren en prachtig koraal. Eenmaal terug boven water was het gelukkig weer opgeklaard. Helaas niet voor lang want in de middag betrok het weer, tropische regenbuien, wel indrukwekkend om te zien.

De volgende dag besloten we nog een duik te doen. Het had die nacht enorm gestormd, dus de zee had nog hoge golven en waarschijnlijk was de zichtbaarheid onderwater daardoor ook een stuk slechter. Helaas minder mooie duik met minder zeeleven. De rest van de dag betrok het ook weer met veel regen. We hoopten langer op het eiland te blijven maar besloten toch die middag te vertrekken. Eind van de dag na een boottocht van 3 uur, dus toch weer terug in Sihanoukville. Hier was het weer, weer wat beter. Een gezellige avond gehad bij het hostel de Big Easy en onze bustickets naar Phnom Phen voor de volgende dag geregeld.

De volgende dag een lange toch in de bus (5 uur). Eenmaal aangekomen in Phnom Phen hadden we een prima guesthouse geregeld (Narin) en zijn we naar 'the golden area' gegaan. Dit is een wijkje met allemaal leuke restaurantjes en wat chiquere hotels. Lekker gegeten en drankjes gedaan. Vervolgens een plan voor de volgende dag gemaakt.

'S ochtends op pad, voor een cultureel dagje, uit het boekje dat ik van jeroen heb gekregen (dank!) een leuke wandelroute gevolgd. We begonnen in het noorden van de stad bij Wat Phnom. Een mooie tempel gelegen op een heuvel, gebouwd ter ere van de mythe van weduwe Phen.Wat Phnom werd gebouwd in 1373 om vier Boeddhabeelden te huisvesten die volgens de mythe aangespoeld waren in een holleboomstam, gevonden door deze weduwe. Om de tempel heen een mooi park en we hebben hier geen toerist gezien.

Langs de boulevard zijn we richting het zuiden gewandeld met wat tussenstops koffiepauze en lunch. O.a. een ander tempel complex bezocht en vervolgens naar het Nationaal museum geweest. Hier zijn voornamelijk beelden uit de tijd en de tijd voorafgaand aan Ankor (soort gouden eeuw van Cambodja waarin o.a. Ankor Wat ook is gebouwd) te bewonderen. Naast de tentoonstelling in het museum, is het gebouw van het museum ook prachtig. Vervolgens zijn we door gewandeld naar het Paleis. Vrij toeristisch maar opzich leuk om doorheen te wandelen. We bewonderden hier de troonzaal van de koning die momenteel nog gebruikt wordt voor speciale ceremonies. In een ander gedeelte van het complex staat de zilver pagoda. De vloer van deze pagoda bestaat uit (ik weet het aantal niet uit mijn hoofd) een paar honderd zilveren tegels. In deze pagoda staat ook een van de duurste beelden ter wereld, een levens grote Buhda met een paar duizend diamanten. Dit zou een van de heiligste beelden van Cambodja moeten zijn en veel mensen knielden inderdaad voor dit beeld.

Na het paleis zijn we door gewandeld richting het vredens monument van Cambodja en Vietnam. Dit monument staat in een groot, goed onderhouden, park wat leuk is om doorheen te wandelen. Rond de avond komt dit park ook volledig tot leven en is de halve bevolking hier te vinden. Meerdere aerobics klasjes (tot een klas met wel meer dan 50 man!) vinden hier plaats, hilarisch om te zien hoe jong en oud fanatiek mee doet met de instructeur. Een echte happening.Verder spelen overal kinderen, wordt er gebatmintont en gegeten aan de stalletjes langs het park.

De derde dag zou een historische dag worden. Zo zijn begonnen met hetTuol Sleng Genocide Museum, of wel de 21S gevangenis. Hier zijn vele mensen opgesloten, gemarteld en vermoord tijdens het Pol Pot regime (1975-1979). Na deze gevangenis werden de meesten (als ze nog niet overleden waren) door gestuurd naar het vernietigings kamp in Choeung Ek (Killing Fields). We kregen een rondleiding van een gids, erg interessant maar ook afschuwelijk. Deze gevangenis bevindt zich in wat vroeger een school was. Op het complex zijn 14 graven van de laatste gevangenen/lichamen die in het gebouw gevonden zijn bij de bevrijding. Verder zijn er wel honderden foto's te zien van alle gevangenen; ouderen, mannen, vrouwen maar ook (jonge) kinderen! Een treurige plek. In de gevangenis zie je restanten van martelvoorwerpen en zie je zelfs oude bloedsporen in een paar van de cellen. Heel bijzonder, is dat 2 overlevenden (in totaal zijn er 7 mensen die de gevangenis overleefd hebben) die nog steeds leven, bij de gevangenis aanwezig waren. Je had de kans om een biografie van deze mannen te kopen en ze te spreken. Toch aandoenlijk om 2 oude mannetjes achter een tafeltje met hun boek te zien, met het idee dat ze beide vreselijke trauma's hebben over gehouden aan de gevangenis.

Na de gevangenis zijn we met een tuktuk naar Choeung Ek gegaan (Killing Fields). Hier dit is een van de 300 (!) Killing Fields waarbij ze de meeste massagraven hebben uitgegraven en welk nu functioneerd als een herdenkingsplek. Er zijn andere killing fields in het land die nog steeds zijn zoals ze waren, maar van wege de mijnen die er nog steeds liggen, gevaarlijk zijn om uit te ruimen. Van enkele zijn besloten ze zo te laten en ze te herinneren met iets van een monument.

De derde dag zou een historische dag worden. Zo zijn begonnen met hetTuol Sleng Genocide Museum, of wel de 21S gevangenis. Hier zijn vele mensen opgesloten, gemarteld en vermoord tijdens het Pol Pot regime (1975-1979). Na deze gevangenis werden de meesten (als ze nog niet overleden waren) door gestuurd naar het vernietigings kamp in Choeung Ek (Killing Fields). We kregen een rondleiding van een gids, erg interessant maar ook afschuwelijk. Deze gevangenis bevindt zich in wat vroeger een school was. Op het complex zijn 14 graven van de laatste gevangenen/lichamen die in het gebouw gevonden zijn bij de bevrijding. Verder zijn er wel honderden foto's te zien van alle gevangenen; ouderen, mannen, vrouwen maar ook (jonge) kinderen! Een treurige plek. In de gevangenis zie je restanten van martelvoorwerpen en zie je zelfs oude bloedsporen in een paar van de cellen. Heel bijzonder, is dat 2 overlevenden (in totaal zijn er 7 mensen die de gevangenis overleefd hebben) die nog steeds leven, bij de gevangenis aanwezig waren. Je had de kans om een biografie van deze mannen te kopen en ze te spreken. Toch aandoenlijk om 2 oude mannetjes achter een tafeltje met hun boek te zien, met het idee dat ze beide vreselijke trauma's hebben over gehouden aan de gevangenis.

Na de gevangenis zijn we met een tuktuk naar Choeung Ek gegaan (Killing Fields). Hier dit is een van de 300 (!) Killing Fields waarbij ze de meeste massagraven hebben uitgegraven en welk nu functioneerd als een herdenkingsplek. Er zijn andere killing fields in het land die nog steeds zijn zoals ze waren, maar van wege de mijnen die er nog steeds liggen, gevaarlijk zijn om uit te ruimen. Van enkele zijn besloten ze zo te laten en ze te herinneren met iets van een monument.Nog steeds is het onduidelijk hoeveel mensen exact zijn vermoord, een schatting is tussen de 2 en 4 miljoen.

De Killing Fields zien er in eerste oog opslag uit als een rustgevende plek. Een audio tour verteld je op verschillende plekken een verhaal over hoe de killing fields in elkaar zaten, maar ook verhalen van overlevenden, ooggetuigen, en bewakers. Erg indrukwekkend en triest. Er zijn nog steeds een aantal massagraven en plekken waarbij botten tijdens het regenseizoen naar boven spoelen. Een van de meest trieste plekken op de Killing Fields is een boom, waar babies vermoord werden door ze tegen de boom dood te slaan. Vele vrouwen en kinderen zijn op deze plek om het leven gebracht.Het erge is dat de manier waarop vele mensen vermoord zijn op een hele barbaarse manier gebeurd is. Om kogels te besparen zijn mensen voornamelijk om het leven gebracht door te slaan met simpele voorwerpen als beilen, bamboo stokken, schoppels etc. Het hele doel van (de leider) Pol Pot was om alle interlectuelen, politici en gelovigen uit te roeien, om opnieuw te beginnen aan een rijk in het jaar 'nul'. Een rijk wat zou leven en machtig worden door landbouw. Daarvoor moest de hele bevolking gezuiverd worden om dit doel te bereiken. Een gruwlijke tijd in de Cambodjaanse geschiedenis wat veel verwoesting met zich mee heeft gebracht.

Na de Killing Field zijn we terug gegaan naar de stad en besloten we aan het eind van de dag nog even rond te wandelen in het levendige park om, om 7 uur naar een soort (open lucht) filmhuis te gaan. Het MEMO filmhuis. Elke dag worden hier 2 documentaires gedraaid over actuele onderwerpen. Wij hadden een hele speciale avond te pakken. Bij de ingang werd ons al gevraagd of we op de gastenlijst stonden. Met slechts het geven van een email adres mochten we gratis naar binnen en kregen we te horen dat de drankjes gratis waren en was er een keurige receptie georganiseerd met borrel. De documentaire die we zouden zien zou over de kleding fabrieken in Cambodja gaan. Kennelijk waren er enkele NGO's uitgenodigd en belangrijke mensen uit de industrie. De documentaire gaf een heel goed beeld over de economie in Cambodja, verschillende invalshoeken werden belicht. Vanuit het perspectief van de werknemer, de werkgever en overkoepelende organisaties. Aan het einde van de documentaire was er gelegenheid om vragen te stellen. Direct werden er al scherpe vragen op de H&M fabrieks manager afgevuurd. Afgelopen week is er kennelijk een fabriek in Cambodja ingestort en tevens ook een in Bangladesh. (O.a. een fabriek van schoenenmerk Asics) Een interessante discussie was er gaande en erg leuk om bij te wonen. Na afloop ging de borrel door met heerlijke pizza’s en andere hapjes. Aan het eind van de avond terug naar het guesthouse gegaan. Vandaag was het plan wat marktjes te bezoeken, o.a. the russian market. Een erg grote markt waar o.a. fashion labels verkocht worden die, beweerd lonely planet gids, echt schijnen te zijn omdat ze direct vanuit de fabriek komen. Ik geloof dat niet helemaal, maar dat maakt niet uit.

Echter is Flip vandaag ziek geworden. Zelfde sympthomen die ik een paar weken terug ook had. Dus waarschijnlijk weer iets in het voedsel. Gister hebben we wat noedels van ‘de straat‘ gegeten en een sate stokje. Zelf heb ik nergens last van, we hebben hetzelfde gegeten gister. Dus het kan alles zijn. Ik ben deze ochtend rond gaan wandelen, verdwaald en de weg weer gevonden. Wat vanmiddag en vanavond brengt is dus nog even de vraag afhankelijk van hoe Flip zich voelt.

Morgen ochtend met de bus naar Siem Reap, hebben al een heerlijk guesthouse geregeld (tip van een andere reiziger) met zwembad!

Tot zo ver,

Liefs Nicoline